Toxandrië

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Toxandrië op een kaart van Centraal-Europa tijdens 919-1125.

Toxandrië (Texandrië, soms ook Taxandria) was in het Frankische Rijk een gouw die zich uitstrekte van de Kempen in het zuiden tot de Maas in het noorden.[1] In het oosten grensde het aan de Maasgouw, in het westen aan de Schelde en de Dijle. De latere Meierij van 's-Hertogenbosch, onderdeel van het hertogdom Brabant, is ontstaan op grondgebied van Toxandrië.

Het gebied zou door de Romeinen Taxandria genoemd zijn omdat er veel venijnbomen (Latijn: Taxus) van goede kwaliteit waren. Zij gebruikten het taxushout om onder meer bogen van te maken. Iets oostelijker, ongeveer in het huidige Limburg, woonden in de eerste eeuw v.Chr. de Eburonen wat 'Taxusboeren' zou betekenen.[2]

Toen in de eerste eeuwen van onze jaartelling West-Germaanse stammen zich in het gebied kwamen vestigen, werden die als Toxandriërs (of Toxandri) gekend.[3] In de vierde eeuw vestigden er zich Salische Franken die van hieruit hun macht zouden uitbreiden.

Noten[bewerken]

  1. Bas Aarts (1992) Texandrië, van omstreden gouwbegrip naar integratie in het hertogdom, Tilburgse Historische Reeks 1, pp 8-42 online
  2. Lauran Toorians, Keltisch en Germaans in de Nederlanden. Taal in Nederland en België gedurende de Late IJzertijd en de Romeinse periode (Brussel : Belgische Genootschap voor Keltische Studies, 2000; serie: Mémoires de la Société Belge d'Etudes Celtiques 13). ISBN 9782872850754
  3. Plinius de Oudere, Naturalis Historia IV,42