Trance (muziek)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Trance (Engelse uitspraak: trɑːns) is een ondersoort van dance waarin de nadruk op de melodie en de euforische sfeer ligt. Een tranceplaat begint vaak met een eentonige beat, en na verloop van tijd komt er steeds meer percussie en melodie bij. In het midden van de plaat is vaak een break, die toewerkt naar een climax. Het aantal beats per minuut ligt vaak tussen de 125 en 150. De melodie wordt net als bij andere dancesoorten vaak herhaald, maar het stuk dat herhaald wordt is meestal langer (meestal 32 of 64 beats) dan bij andere dancesoorten. In een tranceplaat zou de luisteraar het gevoel krijgen alsof hij 'in trance' is, vandaar de naam.

Geschiedenis[bewerken]

Trance ontstond begin jaren 90 nadat dj's steeds vaker techno met house-, synthesizer- en newagemuziek waren gaan combineren. De allereerste trancenummers zijn rond 1990 uitgebracht. Dit waren nummers als "Age of Love", "Higher in the Sky" van Mackenzie en "We came in peace" van Dance 2 Trance. Eén van de eerste tranceplaten die bij het grote publiek doorbrak, was Power of American Natives van Dance 2 Trance, die in 1993 op nummer 2 stond in de Nederlandse top 40. Maar rond deze tijd werd trance nog niet gezien als een aparte stroming binnen de dance. Vooral de Frankfurter scene oefende een grote invloed uit, met trendsettende labels als Eye Q, MFS, Planet Love en Le Petit Prince. Bekende producers van die tijd waren DJ Dag, Jam El Mar, Mark Spoon, Sven Väth en Cosmic Baby.

Rond 1994 kwamen er vanuit house en techno een aantal nieuwe stromingen, waaronder trance, maar deze stroming werd in Nederland bij het grote publiek overschaduwd door mellow en (happy) hardcore. Na de happy hardcore-hype midden jaren 90 in Nederland, België en Duitsland trok ook de langzamere trance de belangstelling van het grote publiek door hits als Robert Miles - Children, BBE - Seven Days & One Week, en Energy 52 - Café Del Mar. Maar trance werd pas echt razend populair toen het genre in 1999 een gezicht kreeg in de vorm van bekende dj's als Tiësto, Paul van Dyk, Armin van Buuren en Ferry Corsten. Ook werden er steeds vaker festivals met tienduizenden bezoekers georganiseerd die trance op het programma hadden staan. 1999 wordt door liefhebbers ook wel "the year of trance" genoemd.

Na 2000 verspreidde de muziekstroming zich snel. Het genre breidde zich vanuit Nederland, Duitsland, België en Groot-Brittannië uit naar de rest van Europa. Met name in Scandinavië sloeg het genre erg aan. Eind jaren 2000 volgden ook Oost-Europa en Zuid-Europa. In de toonaangevende DJ-top-100 van het Engelse DJ Magazine domineren trance-dj's vrijwel de gehele 21e eeuw de top 10.

De huidige trance bevat nog wel de basiselementen die het had begin jaren 90, maar heeft wel een ontwikkeling doorgemaakt. De trance van nu is toegankelijker, eenvoudiger, bevat meer vocalen en de platen lijken allemaal erg op elkaar. Zoals bij elk genre dat populair wordt onder het grote publiek, is er vanuit de vooruitstrevende geluiden in de beginperiode een standaard ontstaan. De toonaangevende dj's als Tiësto, Armin van Buuren en Paul van Dyk bepalen gezamenlijk de trend, waar vrijwel alle nieuwe artiesten zich aan conformeren. Een aantal tranceproducenten van het eerste uur (zoals Sven Väth en Oliver Lieb) keerden zich af van de commerciële trance en sloegen hun eigen weg in.

Subgenres van de trance[bewerken]

Bekende tranceproducenten en dj's[bewerken]

Voorlopers van trance (voor 1992)[bewerken]

In deze periode was de dance sterk in ontwikkeling en was trance nog geen apart subgenre. Deze platen kunnen als voorlopers van de trance gezien worden.

Deze plaat was zijn tijd ver vooruit. Vooral het achtergrondgeluid en de breaks doen aan trance denken.
Een vroege productie van Oliver Lieb. Deze plaat bevat veel elementen uit de jaren 80 die nu bijna niet meer gebruikt worden.
Hoewel deze plaat vooral techno-elementen bevat, zit er relatief veel melodie in en bevat de plaat enkele breaks.
  • Age of Love door Age Of Love (1990, heruitgebracht in 1992)
De 'Jam & Spoon Watch Out For Stella remix' wordt gezien als de bakermat van de huidige trance.
  • Higher in the Sky door Mackenzie (1990, in 1993, 1996 en 2000 heruitgebracht)
Dit nummer behoort waarschijnlijk tot de allereerste trancenummers uit België.
  • Solid Session door Format #1 (1991, heruitgebracht in 1996)
De original mix van Orlando Voorn wordt niet gezien als trance, maar DJ Misjah maakte in 1996 een remix die werd opgepikt door de trance dj's.
The FSOL maakte begin jaren 90 experimentele muziek zonder echt op te vallen. Maar eind jaren '90 pikten de grote dj's dit nummer op.

Klassieke tranceplaten: van 1992 - 1999[bewerken]

In deze periode werd trance geleidelijk een apart genre. De volgende platen zijn onvervalste trance klassiekers:

In Nederland bereikte dit nummer de top 3 en was hiermee de eerste grote trance hit.
Jam El Mar maakte ook deel uit van Dance 2 Trance.
  • Love Stimulation door Humate (1993)
Met name de Paul van Dyk Love mix werd erg populair.
Een van de eerste Goa-trance nummers.
Zowel hardcore-dj's als trance-dj's pikten dit nummer op.
  • Café Del Mar door Energy 52 (1993, heruitgebracht 1997)
Deze plaat werd pas in 1997 (na een remix door Three 'n One) een wereldhit. Ook in Nederland stond de plaat in de top 10.
  • Loops & Tings (Fruit Loops Remix) door Jens (1993)
Bereikte in 1994 de top 10. In 1998 werd de plaat opnieuw uitgebracht en werd ook een hit, maar niet zo groot als in 1994.
Een nummer die tijdens de opkomst van trance eind jaren 90 werd opgepakt door de bekende dj's.
In 1994 voor het eerst uitgebracht op een album van deze Duitse artiest, later in 1998 opnieuw uitbracht in een nieuwe versie, wat een hit werd.
Een grote hit in Nederland. Dit geluid werd door sommigen ook wel 'dreamhouse' genoemd, maar deze benaming verdween snel weer.
  • Flaming June door BT (1996)
Volgens sommigen een voorbeeld van progressive trance. Progressive is een term die veel werd gebruikt voor producties uit Engeland.
  • Seven Days and One Week door BBE (1996)
Deze plaat was zowel een clubhit als een grote hit in de top 40.
Een voorloper van de latere standaard voor trance.
  • The Silmarillia door Carlos (1998)
In 2007 kwam de 4 Strings remix tot 8 in de Nederlandse Top 40.
  • Universal Nation door Push (1998)
Dit is het openingsnummer van de legendarische dj-set van de dj Tiësto op Innercity 1998, waarmee hij in Nederland bekend werd.
Dit nummer introduceerde het z.g. supersaw geluid in de trance. Het geluid in dit nummer is in ontelbare tranceproducties verwerkt.
De succesvolste hit van Chicane. Deze plaat is geïnspireerd op een nummer van Clannad.
Een grote trancehit van Gouryella, een project van Ferry Corsten en DJ Tiësto.

Klassieke tranceplaten: vanaf 2000 (de tweede golf)[bewerken]

De Ferry Corsten remix is het bekendst. Hij maakte de melodie van Samuel Barber's Adagio na met een supersaw.
  • Superstring (Rank 1 Remix) door Cygnus X (2000)
Deze remix werd gebruikt als 'anthem' voor het allereerste Sensation-evenement en is één van de grootste commerciële trancehits. Het origineel stamt uit 1994
Deze plaat haalde de 17e plaats in de UK Singles Chart en was de definitieve doorbraak voor Armin, vooral in Groot-Brittannië.
Eén van de bekendste tranceplaten, tevens de definitieve doorbraak voor DJ Tiësto door een remix van zijn hand.
Eén van de grootste Vocal Trance-club hits aller tijden. Was ook de doorbraak voor Armin van Buuren in Nederland. In totaal zijn er zo'n 20 remixen.
  • Resurrection door PPK (2001)
Stond eind 2001 op nr. 2 in de Nederlandse hitlijsten en was het half jaar ervoor een zeer succesvolle clubhit.
Na Silence leverde DJ Tiësto met zijn remix hiervan opnieuw een klassieker af. Zijn remix wordt gezien als één van de beste tranceplaten van deze eeuw.
Grote top 10 hit in Nederland.
Een van zijn grootste commerciële hits.
Minder bekend bij het 'grote publiek', maar onder clubgangers één van de meesterwerken van Above & Beyond.

Externe link[bewerken]