VIA Rail

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
VIA Rail
Routenetwerk
Routenetwerk
Algemene informatie
Land Canada
Hoofdvestiging Montreal (Canada), Quebec
Actief 1978
Website viarail.ca
Beheer
Vloot 480
Trajectlengte 14.000 km
Portaal  Portaalicoon   Openbaar vervoer
Een VIA Rail-trein op het station in London (Ontario)

VIA Rail Canada (ook bekend als VIA Rail of VIA) is een staatsbedrijf in Canada, dat actief is in de spoorwegen. Het exploiteert intercitytreinen: 480 treinen over een spoorlengte van ruim 14.000 kilometer. Eigenaar van de sporen is Canadian National Railway.

Geschiedenis[bewerken]

In de jaren zeventig wilde Canadian National Railway af van alle onderdelen die niet te maken hadden met het vervoeren van vracht en het onderhouden van de sporen. Uiteindelijk werd per 1 april 1978 de passagiersdivisie (die destijds al VIA Rail Canada heette) van CN losgekoppeld, ruim een half jaar later kwam daar ook de passagiersdivisie van Canadian Pacific Railway bij. VIA Rail Canada was toen een volwaardig staatsbedrijf.

Enkele jaren later, aan het begin van de jaren 80 en de jaren 90, werd er op het budget van VIA Rail door de overheid meerdere malen sterk bezuinigd, waardoor enkele belangrijke spoorlijnen, zoals de Atlantic en de Super Continental, uiteindelijk zelfs moesten verdwijnen.

Aan het eind van de jaren 90 kwam het einde van de tunnel in zicht, men begon zich zorgen te maken over het milieu. Ook trad David Collenette aan als Minister van Transport, die ervoor zorgde dat er weer meer geld stroomde naar de spoorwegbedrijven. Door dat geld kon er nieuw materieel aangekocht, zoals onder andere treinstellen voor de nooit in dienst getreden Nightstar.

Huidige verbindingen[bewerken]

Anno 2011 onderhoudt Viarail de volgende langeafstandsverbindingen:

De frequentie is 2 tot 3 keer in de week, uitgezonderd Montreal-Toronto die veel vaker rijdt. De treinen zijn meestal al ver van tevoren volgeboekt (behalve Montreal-Toronto) en worden hoofdzakelijk gebruikt door toeristen. Uitzondering is de lijn Winnipeg-Churchill die op het laatste gedeelte van het traject ook veel door de lokale bevolking wordt gebruikt wegens het ontbreken van wegen in dat gebied.

De treinen zijn zilverkleurig en voorzien van 1e en 2e klas slaapwagons die overdag tot zitrijtuigen worden omgebouwd. Bijzonder is de zogenaamde Dome car waarvan er zich in de trein zowel voor de 1e als 2e klas meerdere bevinden die door de passagiers 1e en 2e klas kunnen worden gebruikt en voorzien zijn van een verhoogd panoramadek en een lounge. Er bevinden zich ook zitrijtuigen in de trein met verstelbare stoelen. Deze passagiers mogen geen gebruik maken van de Dome cars. Daarnaast bevat de trein meerdere restauratierijtuigen, bagagerijtuigen en rijtuigen voor het treinpersoneel. De treinen kunnen uit wel 30 rijtuigen bestaan en worden door 2 of zelfs 3 diesellocomotieven getrokken. Op de meeste stations is de trein te lang om in zijn geheel aan het perron te staan en wordt dan in 2 of 3 delen opgesplitst en aan verschillende perrons opgesteld. In Vancouver rijdt de trein via een keerdriehoek achterwaarts het station binnen.

Daarnaast onderhoudt Viarail ook nog een aantal kortere verbindingen en forensentreinen rondom de grote steden.

Externe links[bewerken]