Intercity

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nederlands Intercitylogo

Een Intercity (Nederland) of InterCity (IC-trein) (België) is een reizigerstrein die een snelle verbinding vormt tussen verschillende steden en in principe slechts op de grote, belangrijke stations stopt. De IC is daarom zeer geschikt voor het reizen over langere afstanden.

Een dergelijk treintype komt voor in veel Europese landen zoals Groot-Brittannië, Nederland, België, Frankrijk en Duitsland. In sommige landen is een toeslag of reservering verplicht. Een aan de intercity verwante internationale treincategorie is de Eurocity.

De Nederlandse en Belgische Intercity-treinen leggen relatief kleine afstanden af in vergelijking met andere landen. Ook het comfortverschil tussen stoptrein en Intercity is kleiner dan in veel andere landen, waar een duidelijke scheiding bestaat tussen regionale treinen en forensentreinen enerzijds, en lange-afstandstreinen anderzijds.

Nederland[bewerken]

Nederlandse VIRM als Intercitytrein te Amsterdam Bijlmer.
Intercitynet 2013.

Intercity is een treindienstsoort waarbij, althans op een deel van het traject, bij slechts weinig, normaal gesproken grote stations wordt gestopt. Hiervoor worden meestal treinen ingezet die een groter comfort bieden dan typische stoptreinen. Er is bijvoorbeeld altijd een toilet.[1]

Niet alle Intercitytreinen stoppen alleen op grote stations, soms wordt het eerste of laatste deel van het traject als stoptrein gereden. Op dit gedeelte van het traject is dan soms ook geen aparte stoptreinverbinding, maar wordt alleen door Intercity's gestopt. Voorbeelden hiervan zijn de verbinding Den Haag Centraal - Leeuwarden, die tussen Zwolle en Leeuwarden 1 maal in het uur op alle tussengelegen stations stopt (op ditzelfde traject rijdt ook een IC die niet overal stopt). Een ander voorbeeld is de Intercity Nijmegen-Den Helder, die tussen Alkmaar en Den Helder als stoptrein rijdt. Het komt ook voor dat op sommige stations enkele intercity's stoppen maar niet alle diensten die daar rijden. Voorbeelden zijn Bijlmer ArenA waar de IC's Maastricht-Alkmaar en Nijmegen-Den Helder niet stoppen, Zaandam waar de IC Amsterdam Centraal-Enkhuizen en de IC Deventer-Enkhuizen niet stoppen.

Nederlandse Intercitytreinen worden meestal gereden met materieel met een blauwe band, dit kunnen zowel door een locomotief getrokken/geduwde rijtuigen (ICR) als treinstellen (ICM of VIRM, voorheen ook Mat '54) zijn. Op sommige IC-verbindingen wordt echter stoptrein-materieel ingezet.

Voor Nederlandse Intercity's hoeft geen toeslag te worden betaald, ook niet voor buitenlandse Intercity's binnen Nederland: de IC Amsterdam Centraal-Berlin Ostbahnhof.

Er is op elke lijn in Nederland maximaal een twee-treinensysteem, namelijk de sprinters, die overal stoppen, en de Intercity's (op drie regionale lijnen sneltreinen), die niet overal stoppen. Daarnaast zijn er Fyra's en internationale treinen.

Nuvola single chevron right.svg De Nederlandse Intercity-verbindingen zijn te vinden in de lijst van treinseries in Nederland

Geschiedenis[bewerken]

De Intercity werd in Nederland ingevoerd in 1970 als belangrijk onderdeel van het nieuwe dienstregelingconcept Spoorslag '70. De Intercity die in de plannen aangeduid werd als de "veertig steden tempotrein", ging de 40 grootste steden van Nederland bedienen.

België[bewerken]

Belgisch I11-stuurstandrijtuig dat wordt gebruikt in IC-treinen.

Belgische IC-treinen bestaan sinds 1984. Daarvoor sprak men van 'Direct'. De Belgische IC-treinen zijn minder goed aan het materieel te herkennen. Meestal worden op de Belgische Intercitylijnen MS80- of MS96-stellen, I11- of M6- rijtuigen ingezet. Voor Belgische IC's hoeft geen toeslag te worden betaald.

Nuvola single chevron right.svg De Belgische IC-verbindingen zijn te vinden in de lijst van treincategorieën.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. [1], in combinatie met het feit dat Intercity's alleen rijden op het hoofdrailnet