Verticale landbouw

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Beluister

(info)
Impressies van verticale landbouw

Verticale landbouw is een vorm van landbouw waarbij gebruik wordt gemaakt van in steden geplaatste hoogbouw, zogenaamde verticale boerderijen. Hoewel er verschillende concepten zijn, is er nog geen verticale boerderij gebouwd. Met verticale boerderijen verhoogt in drukbevolkte steden het voedselaanbod en verkleint de ecologische voetafdruk van de landbouw. Naast groenten en fruit, zou er vis en kip gekweekt worden.

Met de verwachte bevolkingsgroei en de toenemende verstedelijking — waar in 2011 al sprake was van een wereldbevolking van 7 miljard mensen, van wie meer dan de helft in steden woonde — stijgt de voedselbehoefte. Het voldoen aan de gestegen vraag vergt meer landbouwgrond, zoet water, energie, meststoffen, pesticiden en herbiciden. Oplossingen worden gezocht in een intensievere industriële landbouw die genetische technologie en krachtigere agrochemicaliën gebruikt om meer rendement te halen. Er dreigt echter een tekort aan landbouwgrond en zoet water en kunstmest door de fosforpiek. Ook klimaatverandering kan bestaande landbouwgrond onbruikbaar maken.

Professor Dickson Despommier van de Columbia-universiteit in New York introduceerde daarom in 2001 het Vertical Farm Project. Hij stelt voor om op braakliggend terrein in steden verticale boerderijen te plaatsen. Hij verwacht dat hier het jaar door voedsel kan worden gekweekt, met minder water, afval en brandstof. Om aan binnenlandbouw te doen, is druppelirrigatie, aerocultuur en hydrocultuur nodig. Daarbij kan het gereinigde water van afvalwaterzuiveringsinstallaties in steden dienst doen. Brandstof wordt bespaard doordat de afstand tot de consumenten in de stad beperkt is.

Literatuur[bewerken]

Link[bewerken]