Werktuigbouwkunde
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Werktuigbouwkunde of werktuigkunde is een technische studie waarin het ontwerpen van dynamische objecten wordt bijgebracht. De werktuigbouwkunde wordt daarbij opgesplitst in een aantal deelgebieden, deze zijn: machinebouw, scheepsbouw, offshore, olie- en gaswinning, onderzoek en toepassing, energie- en aandrijftechniek, staal- en constructiebouw. In de werktuigbouwkunde worden in deze sectoren objecten ontworpen die handelingen moeten uitvoeren, zoals tillen, wegen, verplaatsen, druk opbouwen, analyseren, warmte wisselen, verbinden of verspanen. Ook de produceerbaarheid van de objecten behoort tot de werktuigbouwkunde.
[bewerken] Werktuigbouwkundige apparaten
Voorbeelden van werktuigbouwkundige toestellen en opstellingen zijn:
- Aandrijftechniek : zoals de benzinemotor, dieselmotor, elektromotor, stoommachine, gasturbine, en stoomturbine
- Constructies : brug, hijskraan, kapspant
- Machinebouw : bijvoorbeeld de palletiseermachine, robot
- Geregelde systemen : zoals de hydrauliek (hydraulische pers), pneumatiek (pneumatische boor), pompen (vloeistof- en luchtpompen), robotica en schakelaar (elektrische en handbediende)
- Verbindingsprincipes : bouten, klikken (snapverbinding), Klinken, lassen, lijmen en perspassing
[bewerken] Werktuigbouwkundige theorie
De theorie omtrent de werktuigbouw omvat onder andere:
[bewerken] Zie ook
 |
Zie de categorie Mechanical engineering van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
 |
Wikiquote heeft een collectie citaten gerelateerd aan Werktuigbouwkunde. |
