Willem van Arkel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Willem Otto van Arkel (ca.1385 - Gorinchem, 1 december 1417) was de laatste telg uit het huis van Arkel en een van de mogelijke opvolgers van Reinoud IV van Gelre, als Hertog van Gelre.

Hij was een zoon van Jan V van Arkel en Johanna van Gulik. Zijn zuster Maria van Arkel huwde met Jan II van Egmont. Willem wordt in 1406 gevraagd door het bestuur van de stad Gorinchem om het leiderschap van zijn vader op zich te nemen. Dit doet hij kort, maar omdat hij van alle kanten gemanipuleerd wordt, schaart hij zich weer achter zijn vader. Na het beëindigen van de Arkelse Oorlogen, kwam de stad Gorinchem weer in handen van Willem VI van Holland. Willem van Arkel was intussen naar Brabant gevlucht en dacht rond 1417 genoeg manschappen achter zich te hebben verkregen om een poging te doen Gorinchem te belegeren. Willem wist met zijn Kabeljauwse medestanders de stad binnen te dringen, maar in de kleine straatjes, ter hoogte van de Revetsteeg, werd Willem tijdens de gevechten dodelijk getroffen en stierf in het harnas.

Sage[bewerken]

Volgens een sage zou net nadat Willem neergestoken was, Jacoba van Beieren vanuit haar kasteel naar hem toegesneld zijn. Mogelijk om hem te zien sterven, maar mogelijk ook om een verbond te sluiten. In 1662 verscheen er een toneeluitvoering gebaseerd op de bevindingen van Abraham Kemp, geschreven door J. van Paffenrode, getiteld Onder-Gang van de Jonkheer Willem van Arkel ingaand op de mogelijke relatie tussen Jacoba en Willem van Arkel. Deze vertelling werd door Jacob van Lennep verwerkt tot een romantisch drama getiteld Jacoba en Bertha met daarin vermengd de gekoesterde liefde van Jacoba voor de heer van Arkel.

Mejuffrouw Antoinet van Buren-Schele schreef in 1837 de roman Grootheid en de val van de Heeren van Arkel, liftend op de voorgaande verhalen.

In 2004 gaf Ines van Bokhoven de jeugdroman Verraad! De wraak van de graaf uit, een roman over Willem van Arkel en de Arkelse Oorlog.

Willem had geen nazaten, afgezien van vier bastaarddochters.

Zie ook[bewerken]

Referenties[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties