Wondroos

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vista-kmixdocked.png
Klik op de afspeelknop om dit artikel te beluisteren. De ingesproken tekst kan verouderd zijn. Download deze opname. Info over deze opname. Meer over Gesproken Wikipedia.
Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.


Wondroos
Erysipelas
Erysipel.JPG
Coderingen
ICD-10 A46.0
ICD-9 035
DiseasesDB 4428
MedlinePlus 000618
eMedicine derm/129
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Wondroos,[1] belroos[1] of erysipelas[1] is een acute ontsteking van de diepe lagen van de huid (dermis) en het onderhuidse weefsel (subcutis). Het wordt gekenmerkt door een scherp begrensde vuurrode en gezwollen huid, pijn, hoge koorts met koude rillingen, vermoeidheid, duizeligheid, flauwte, hoofdpijn en soms braken. Voorkeursplaatsen zijn de onderbenen en het gelaat (rond het oor).

Oorzaak[bewerken]

De verwekker is meestal Streptococcus pyogenes. Deze bacterie kan uit de huidbeschadiging en uit het vocht dat vrij komt uit de blaasjes op de ontstoken plek gekweekt worden. Dat kan gemakkelijk leiden tot kruisbesmetting, overdracht van de bacterie via een tussenpersoon naar een derde.

In de meeste gevallen ontstaat de ziekte na een onbeduidend wondje te hebben gehad, bijvoorbeeld een kloofje tussen de tenen bij zwemmerseczeem, een insectenbeet of een schimmelinfectie. Hierdoor ontstaat voor de bacteriën een toegangsweg (porte d'entrée) naar het lichaam.

Mensen met een gestoorde veneuze afvoer en/of lymfoedeem, of mensen die al een keer wondroos hebben gehad, hebben een grotere kans op het krijgen van huiddefecten en dus op het (opnieuw) krijgen van wondroos.

Mogelijke complicaties bij wondroos zijn: onderhuidse abcessen, 'necrotiserende fasciitis', nierontsteking ('nefritis') en bloedvergiftiging ('sepsis').

Behandeling[bewerken]

Het is zaak zo snel mogelijk te starten met een gerichte antibiotische therapie, meer in het bijzonder het toedienen van penicilline via een infuus. Ziekenhuisopname blijkt altijd noodzakelijk en duurt minstens een zestal dagen.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

RIVM over Streptococcus pyogenes

Literatuurverwijzingen[bewerken]

  1. a b c Everdingen, J.J.E. van, Eerenbeemt, A.M.M. van den (2012). Pinkhof Geneeskundig woordenboek (12de druk). Houten: Bohn Stafleu Van Loghum.