Xuan-papier
Xuan-papier of Shuen-papier is een soort papier uit het Oude China.
Xuan-papier is zacht en heeft een fijne textuur, het is geschikt voor schilderen en Chinese kalligrafie. Het papier is glad, puur en schoon. Het is sterk en beschermd tegen vuil, corrosie en schimmel. Het grootste deel van antieke Chinese boeken en schilderijen die heden nog bestaan, zijn op Xuan-papier gemaakt.
Geschiedenis [bewerken]
Xuan-papier wordt genoemd in het Nieuw Boek van de Tang. Het werd oorspronkelijk geproduceerd door de Tang-dynastie in Jīng Xiàn en omliggende steden zoals Xuancheng en Taiping. Onder de Song-dynastie werd de industrie geleidelijk verplaatst naar Jīng Xiàn in de provincie Anhui. Het gebied viel onder jurisdictie van de Xuanzhou-prefectuur in de Tang-dynastie, hierdoor werd het Xuan-papier genoemd.
Xuan-papier won de Golden Award op de Panama International Exposition in 1915. Sinds 2009 staat Xuan-papier vermeld op de Lijst van Meesterwerken van het Orale en Immateriële Erfgoed van de Mensheid van UNESCO.
Productie [bewerken]
Door de verschillende manieren van productie wordt Xuan-papier geclassificeerd in Shengxuan, Shuxuan en Banshuxuan.
- Shengxuan (letterlijk "ruwe xuan") is in staat water te absorberen, waardoor de inkt vervaagt.
- Shuxuan (letterlijk "rijpe xuan") is ingesmeerd met kalialuin tijdens de productie, de textuur is harder en het papier kan niet zo gemakkelijk water absorberen. Shuxuan is hierdoor meer geschikt voor Gonbi dan Xieyi, het kan makkelijker gescheurd worden.
- Banshuxuan (letterlijk "half-rijpe xuan") heeft een gemiddelde mogelijkheid tot absorberen, het zit tussen Shengxuan en Shuxuan in.
Er wordt gebruikgemaakt van de bast van pteroceltis tatarinowii, een soort iep. Ook wordt rijst, bamboe en moerbei gebruikt. De productie-procedure kan worden verdeeld in 18 items (strikt genomen meer dan honderd, waarvan enkele geheimgehouden worden). Het productieproces bevat stomen en bleken van de bast en de toevoeging van een variatie aan sappen.
