Zeemansgraf
Een zeemansgraf betekent dat op volle zee een overledene overboord gezet wordt. Vroeger gebeurde dit vaak met personen die op zee overleden, aangezien het lijk niet aan boord kon worden gehouden tot men bij vaste wal kwam. Het lichaam werd in een doek genaaid, verzwaard met kogels of zand en vervolgens na een gebed vanaf een plank de oceaan in geschoven.[1]
In de Nederlandse wateren is dit tegenwoordig niet meer toegestaan, maar in internationale wateren is dit wel mogelijk, ook vanaf een schip dat onder Nederlandse vlag vaart.[2] In Engeland zijn er twee plaatsen waar men een zeemansgraf kan krijgen.
Waar vroeger bij overlijden ten tijde van verblijven op volle zee de noodzaak bestond om het lijk een zeemansgraf te geven, bestaat tegenwoordig de mogelijkheid het lijk gekoeld aan boord te houden, zodat een gebruikelijke uitvaart aan land mogelijk wordt. Nog tijdens de Tweede Wereldoorlog kregen overledenen echter een zeemansgraf; omdat de oorlogsschepen door gebrek aan ruimte veelal geen doodskisten aan boord hadden werden de lichamen in zeildoek gewikkeld en, verzwaard met gewichten, meestal stukken rots of kanonskogels, te water gelaten. Er zijn gevallen bekend dat gesneuvelden tijdens de strijd rond de verovering van Nederlands-Indië door Japan in de restanten van hun vliegtuig begraven werden op zee; dat gebeurde dan vanaf een vliegdekschip.
Bekende zeemansgraven [bewerken]
- Francis Drake
- Edward Winslow
- Frank Dyson
- Charles de Roy van Zuydewijn
- Ernst Octavianus Moltzer
- Antonie Jacobus Bussemaker
-
Begrafenis van de gesneuvelden van de strijd om de Filipijnen tijdens de Tweede Wereldoorlog
-
Een laatste groet bij een begrafenis op zee
-
Doodskisten van gesneuvelde Japanners op het dek van een schip tijdens de Tweede Wereldoorlog
.jpg)
Bronnen, noten en/of referenties
|
 |
Zie de categorie Sea burials van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
