Zuurstofelektrode

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zuurstofelektrode: (A) Pt- (B) Ag/AgCl-elektrode (C) KCl elektrolyt (D) membraan (E) klemring (F) voeding (G) voltmeter

De zuurstofelektrode of Clark-elektrode meet zuurstof aan een katalytisch platina oppervlak, gebruik makend van deze reactie:

O2 + 2 H2O + 2 e- → H2O2 + 2 OH-

Als tegenelektrode wordt een zilverchloride-elektrode gebruikt.

Werking[bewerken]

De zuurstofelektrode is als volgt opgebouwd (zie afbeelding hiernaast): De platina- (A) en zilver (B)-elektrode hangen in een verzadigde kaliumchloride (KCL)-oplossing (C). Deze oplossing is van de te bepalen vloeistof gescheiden door een membraan (teflon). Dit membraan laat wel moleculair zuurstof door.

De doorgelaten zuurstof bereikt uiteindelijk de kathode (platina-elektrode), zodat daar bovenstaande reductie-reactie kan plaatsvinden. Door deze reactie gaat een stroom lopen tussen de platina en de zilver-elektrode. De gemeten stroomsterkte is een mate voor de hoeveelheid zuurstof in het monster. Voorwaarde is wel, dat het monster constant geroerd blijft, zodat er niet een zuurstof-arm gebied rondom het membraan ontstaat.

Externe link[bewerken]