Alice Doesn't Live Here Anymore

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alice Doesn't Live Here Anymore
Regie Martin Scorsese
Producent Audrey Maas
David Susskind
Scenario Robert Getchell
Hoofdrollen Ellen Burstyn
Harvey Keitel
Kris Kristofferson
Diane Ladd
Montage Marcia Lucas
Cinematografie Kent L. Wakeford
Distributie Warner Bros.
Première Vlag van Verenigde Staten 9 december 1974
Vlag van Nederland 14 augustus 1975
Genre drama / romantiek
Speelduur 112 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $1,8 miljoen (geschat)
Nominaties Oscar (2), BAFTA (3), Golden Globe (2)
Prijzen Oscar (1), BAFTA (4)
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Alice Doesn't Live Here Anymore is een film uit 1974 van regisseur Martin Scorsese. De hoofdrollen worden vertolkt door Ellen Burstyn, Harvey Keitel en Kris Kristofferson.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Wanneer Alice Hyatt plotseling weduwe wordt, besluit ze met haar zoontje Tommy naar Monterey, Californië te verhuizen. Daar wil ze opnieuw werken aan haar zangcarrière. Alice vindt werk als zangeres in een bar in Phoenix, Arizona. Ze leert er ook Ben kennen en wordt verliefd op hem. Ben en Alice beginnen een relatie maar dan ontdekt zij dat hij getrouwd is. Bovendien is hij ook niet vies van huiselijk geweld.

Tenslotte verhuist Alice naar Tucson, Arizona, waar ze haar carrière als zangeres opgeeft. Ze gaat aan de slag als serveerster en leert David, een landbouwer, kennen. Alice vraagt zich af of hij misschien de ware is voor haar.

Rolverdeling[bewerken]

Productie[bewerken]

Tijdens de opnames van The Exorcist (1973) werd Ellen Burstyn benaderd door Warner Brothers. Ze kreeg verscheidene scenario's van de filmstudio maar die hadden telkens hetzelfde probleem volgens Burstyn. De vrouw was ondervertegenwoordigd of kreeg een typische rol als huismoeder, als "hulpje" voor de man of als sekssymbool. Volgens de actrice was de situatie van Amerikaanse vrouwen veranderd, maar geen enkel scenario gaf die situatie voldoende weer.

Toen kreeg Burstyn het scenario Alice in handen. Ze was meteen geïnteresseerd en kreeg van John Calley, de toenmalige verantwoordelijke voor de productie, zelfs de kans om het scenario zelf te verfilmen. Burstyn liet Calley weten dat ze zich te jong en onervaren vond om het script zelf te verfilmen. Daarom ging ze op zoek naar een jonge, getalenteerde regisseur. Ze kwam terecht bij Francis Ford Coppola. Coppola, die in die periode aan de opnames van The Godfather Part II bezig was, bedankte maar stelde aan Burstyn wel een andere Italo-Amerikaanse regisseur voor: Martin Scorsese.[1]

Toen Scorsese voor het eerst van het project hoorde, was hij meteen enthousiast. Burstyn vond wel dat hij niet in staat was om een film te draaien met vrouwen in de hoofdrol, maar Scorsese wilde haar ongelijk bewijzen. Samen besloten ze om zo veel mogelijk vrouwen te laten deelnemen aan het filmproject en zo werd zelfs de art director een vrouw, hetgeen niet vaak voorkomt in Hollywood.[1]

Later werd Burstyn voor haar acteerprestatie beloond met een Oscar en volgde er nog een televisieserie, Alice (1976), waarin bijna alle acteurs van de originele film werden vervangen.

Prijzen[bewerken]

Academy Awards (1975)

British Academy of Film and Television Arts (1976)

Golden Globes (1975)

Filmfestival van Cannes (1975)

Trivia[bewerken]

  • Diane Ladd is in het echt de moeder van actrice Laura Dern, die op het einde van de film te zien is als figurant.
  • Ook actrice Barbra Streisand werd benaderd om het personage Alice te spelen, maar zij vond dat ze nooit op een geloofwaardige manier een mislukte zangeres zou kunnen vertolken.
  • De openingsscène van de film is een homage aan The Wizard of Oz (1939).

Referenties[bewerken]

  1. a b Ellen Burstyn. "A lesson in becoming myself," Oprah Magazine, november 2006, pp. 255-258.
  2. Festival de Cannes: Alice Doesn't Live Here Anymore. festival-cannes.com Geraadpleegd op 11-05-2009