Alt (zangstem)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sopraan, van C4 tot C6 aangeduid in het groen
Mezzosopraan, van A3 tot A5 aangeduid in het groen
Alt, van F3 tot F5 aangeduid in het groen
Tenor, van C3 tot C5 aangeduid in het groen
Bariton, van A2 tot A4 aangeduid in het groen
Bas, van E2 tot E4 aangeduid in het groen

Alt is een lage vrouwelijke zangstem in de muziek, en eveneens de tweede stem in de vierstemmige muzikale harmonieleer.

Het woord is ontleend aan Latijn altus, dat 'hoog' betekent: de altus cantus, de 'hoge zang', was oorspronkelijk de stem boven de basismelodie, die gezongen werd door de tenor. De Nederlandse vorm van het woord, alt, is vrij jong (1795) en is waarschijnlijk ontleend (via het Italiaans) aan de vrouwelijke vorm, vox alta 'hoge stem'.[1]

De laagste altstemmen worden wel contralto genoemd.[2] Deze stem is zeer zeldzaam, donker van kleur en waardig van karakter.

Er bestaan ook mannelijke alten. Deze worden altus, contratenor of countertenor genoemd.[3] Deze zingen uitsluitend met falsetstem.

De typische altstem begint ongeveer bij F onder centraal c en gaat tot ongeveer een e boven de centrale c (F-e2 in Europese notatie). De goed geschoolde altstem kan echter een zeer groot bereik hebben, dat gaat van een centrale c (of lager) tot aan de hoge c (c3). De altstem wordt veel gebruikt in musicals, waar vaak om een grote stem met een dynamisch bereik wordt gevraagd.