Amalia van Saksen-Weimar-Eisenach

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Amalia van Saksen-Weimar-Eisenach
18301872
Amalia van Saksen-Weimar-Eisenach
Prinses van Saksen-Weimar-Eisenach
Periode 1853−1872
Geboren 20 mei 1830
Gent, België
Overleden 1 mei 1872
Walferdange, Luxemburg
Vader Karel Bernhard van Saksen-Weimar-Eisenach
Moeder Ida van Saksen-Meiningen
Dynastie Huis Wettin
Partner Hendrik van Oranje-Nassau
Stamboom

Amalia Maria da Gloria Augusta (Gent, 20 mei 1830Walferdange, Luxemburg, 1 mei 1872), prinses van Saksen-Weimar-Eisenach, was de eerste echtgenote van prins Hendrik van Oranje-Nassau, zoon van koning Willem II.

Ze was de jongste dochter van Karel Bernhard van Saksen-Weimar-Eisenach en Ida van Saksen-Meiningen, dochter van hertog George I van Saksen-Meiningen. Haar neef George II van Saksen-Meiningen trouwde met Charlotte van Pruisen, een dochter van prinses Marianne van Oranje-Nassau. In 1847 ontmoette Amalia op Madeira prins Hendrik, die daar zijn zieke broer Alexander vergezelde. Ze huwde Hendrik op 19 mei 1853 te Weimar en nam daarna haar intrek op kasteel Walferdange in Luxemburg, waar haar echtgenoot stadhouder was. Hier hield ze zich als voorheen vooral met liefdadigheid bezig en maakte ze zich zeer geliefd. Door haar toedoen werd het fröbelonderwijs ingevoerd.

Haar huwelijk met Hendrik bleef kinderloos. Ze stierf op 1 mei 1872 en haar stoffelijk overschot werd op 17 mei bijgezet in de grafkelder van de Oranjes in de Nieuwe Kerk te Delft. In bijzijn van haar gemaal werd in 1876 in de stad Luxemburg een standbeeld voor haar onthuld.

De Amaliastraat in Den Haag is vernoemd naar Amalia Maria da Gloria Augusta van Saksen-Weimar-Eisenach. [1]


Referentie[bewerken | brontekst bewerken]