Annemarie Estor

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Annemarie Estor
Estor (2019)
Estor (2019)
Algemene informatie
Geboren 24 april 1973
Land Vlag van Nederland Nederland
Beroep schrijfster
Werk
Genre verhalende poëzie, essay
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Annemarie Estor (24 april 1973) is een Nederlandstalig dichter en essayist. Zij woont en werkt afwisselend in Antwerpen (België) en Aragon (Spanje).

Leven[bewerken | brontekst bewerken]

Annemarie Estor groeide op in Nederlands Limburg en studeerde Cultuur- en Wetenschapsstudies aan de Universiteit Maastricht, een generalistische, interdisciplinaire opleiding. In 1996 verhuisde zij naar Den Haag en werd zij AIO aan de vakgroep Engelse Taal en Letterkunde van de Universiteit Leiden. In de zomer van 1999 was zij 'fellow' aan de International School for Theory in the Humanities te Santiago de Compostela. Zij promoveerde in 2004 aan de Universiteit Leiden op een proefschrift over het werk van de Britse schrijfster Jeanette Winterson. Na haar doctoraat trok zij naar Antwerpen. Vanuit haar onderzoeksinteresse voor de kwesties natuur/cultuur en lichaam/ziel werd zij 'poet in residence' bij het Nederlands Instituut voor Hersenwetenschap te Amsterdam (onder auspiciën van Dick Swaab) en bij het Labo voor Theoretische Neurobiologie (Universiteit Antwerpen) onder begeleiding van Erik De Schutter. Als kunstonderzoekster werkte zij in 2005 mee aan het project 'Kloone' van kunstenares Anje Roosjen. Van 2010 tot 2019 was zij tekstredacteur bij het cultureel-maatschappelijk tijdschrift Streven. Zij redigeerde er onder andere artikelen van Ludo Abicht, Hans Achterhuis en Guido Vanheeswijck. Zij is bij Streven tevens redactielid (2010-). In het tijdschrift verschijnen af en toe essays van haar hand. Estor was bestuurslid van PEN Vlaanderen[1] van 2014 tot en met 2018, waar zij o.a. meewerkte aan het project 'Polyfoon', met Arabische auteurs. Sinds 2015 leeft zij af en toe periodes off-grid, op haar amandelfinca in Aragon. Sinds begin 2020 is Estor vanuit haar eenmanszaak 'De zinnenwinkel' actief als freelance tekstredacteur en schrijfcoach. Zij doceert tevens aan de Schrijfacademie Antwerpen.

Nominaties en onderscheidingen[bewerken | brontekst bewerken]

Boeken[bewerken | brontekst bewerken]

  • Methods for the Study of Literature as Cultural Memory (2000), (wetenschappelijke artikelen, als samensteller met Raymond Vervliet), Rodopi, Amsterdam
  • Jeanette Winterson's Enchanted Science (2004), proefschrift, Talkingtree
  • Vuurdoorn me (2010), gedichten, Wereldbibliotheek
  • De oksels van de bok (2012), een gedicht, Wereldbibliotheek
  • Het boek Hauser (met Lies Van Gasse) (2013), een beeldverhaal, Wereldbibliotheek
  • Marktisme: Kritiek op het berekenende samenleven (2013) (essays, als samensteller met Walter Weyns en Stijn Geudens), Pelckmans, Kalmthout
  • Dit is geen theater meer (2015), gedichten, Wereldbibliotheek
  • Roodkapje verduisterd (2015), (poëzie en beeldende kunst) (met Marianne Aartsen, Piet Gerbrandy en Eva Gerlach), Glance-aside
  • Aan de andere oever van het verlangen. Arabische schrijvers verleiden Vlaamse schrijvers, (2016), (poëzie en proza, als dichter en samensteller met Joke van Leeuwen) Uitgeverij P, Leuven
  • Niemandslandnacht (2018), een crime-poem, Wereldbibliotheek
  • De bruidsvlucht (2020), gedichten, Poëziecentrum

Secundaire literatuur[bewerken | brontekst bewerken]

  • Jeroen Dera, 'Zijn stem had het gedaan. Annemarie Estors poëticale lokroep', in NY, nr. 20, 2014.
  • Piet Gerbrandy, 'Scheur haar open', in De Groene Amsterdammer, 9 september 2015.
  • Jeroen Dera, 'Honger naar het vuil. Lezen achter de spijlen van Annemarie Estor', in DWB, nr. 1, 2016.
  • Fabian Stolk, 'Een volstrekt hybride dichterschap. Over Annemarie Estor', in Dichters van het nieuwe millennium, Vantilt, Nijmegen, 2016.
  • Erik Lindner, 'Het is de taal maar. Drie dichtbundels van Annemarie Estor', in Ons Erfdeel, nr. 3, 2016.
  • Bart Loos, 'Een vruchtbare ontmoeting - tussen 'De oksels van de bok' van Annemarie Estor en 'L'érotisme' van Georges Bataille, in Streven, juni 2017.
  • Nadia Sels, 'De duistere bouwput van een moderne mythe. "De oksels van de bok" van Annemarie Estor', in Bundels van het nieuwe millennium, Vantilt, Nijmegen, 2018.
  • Jeroen Dera, ‘Annemarie Estor’, hoofdstuk in Kritisch Literatuur Lexicon van de 21e eeuw, april 2019 verschenen op ResearchGate.net
  • Guus Middag, ‘Vuurdoorn me’, in De wereld is weer plat, ja, De poëzie van tegenwoordig, Uitgeverij Van Oorschot, Amsterdam, 2019.

Muziek en video[bewerken | brontekst bewerken]

Enkele gedichten van Estor zijn op muziek gezet: 'Wysiwyg', 'Vliegen' en 'Dag reiziger' door Maartje Meijer, 'Vriezer met vensters' door Jeroen D'hoe en 'Glas' door Paul van Gulick. 'Global Underground' werd door Bob van den Berg gebruikt als basis voor een video in het project 'Bewogen verzen'.

Vertalingen[bewerken | brontekst bewerken]

Estor vertaalt incidenteel hedendaagse poëzie van het Arabisch naar het Nederlands: van Mohanad Jacob (i.s.m. Fatena Al-Ghorra); van Adnan Adil (i.s.m. de dichter); en van Faraj Bayrakdar (i.s.m. Sameh Khader). Gedichten van haar hand werden vertaald door Hazim Kamaledin (Arabisch), Daniel Cunin (Frans), Frederick Turner (Engels), Rosalind Buck (Engels), Stefan Wieczorek (Duits), en Jan Mysjkin and Doina Ioanid (Roemeens).

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]