Aristarchus (inslagkrater)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Aristarchus
Aristarchus (midden) en Herodotus (rechts) gezien vanuit Apollo 15. (foto NASA)
Aristarchus (midden) en Herodotus (rechts) gezien vanuit Apollo 15. (foto NASA)
Maangegevens
Coördinaten 23° 44′ NB, 47° 29′ WL
Diameter 39,99 km
Kraterdiepte 4.3 km
Colongitude 48° bij zonsopgang
Kaartblad 39 (PDF)
Vernoemd naar Aristarchus van Samos
Vernoemd in 1935
Tenzij anders aangegeven, zijn de gegevens ontleend aan de IAU/USGS-Databank
Schuine blik vanuit Apollo 15. (foto NASA)
De locatie van Aristarchus op de maan

Aristarchus is een opvallende inslagkrater in het noordwesten van de voorkant van de maan. De krater is vernoemd naar de Griekse astronoom Aristarchus van Samos. Hij is de helderste van de grote formaties op het maanoppervlak; zijn albedo is twee keer dat van de meeste kenmerken van de maan. Aristarchus is helder genoeg om met het blote oog te kunnen zien en verblindt wanneer door een telescoop gezien. Ook kan de krater gemakkelijk onderscheiden worden wanneer door de aarde gereflecteerd licht (het asgrauwe schijnsel) het grootste deel van het maanoppervlak verlicht.

Aristarchus heeft een doorsnede van 40 km. De krater bevindt zich in de zuidoostelijke kant van het Aristarchusplateau, midden in de Oceanus Procellarum, een grote mare. Dat is een rotsachtig verhoogd gebied dat een aantal vulkanische kenmerken vertoont, zoals bochtige rillen. Dit plateau, met een doorsnede van ongeveer 200 km, rijst tot zo'n 2 km boven de mare uit. Aristarchus bevindt zich oostelijk van de krater Herodotus en de Vallis Schröteri en zuidelijk van een rillensysteem met de naam Rimae Aristarchus.

Aristarchus is zo helder omdat het een relatief jonge formatie is, zo'n 450 miljoen jaar oud. De zonnewind heeft nog niet de tijd gehad het door de inslag opgeworpen materiaal door ruimteverwering donker te kleuren. De inslag gebeurde na het ontstaan van de stralenkrater Copernicus, maar voor het verschijnen van Tycho. Het helderste deel van de krater is de steile centrale piek. Delen van de kratervloer lijken vlak, maar foto's van Lunar Orbiter tonen dat het oppervlak is bedekt met vele heuveltjes, streperige kloven en kleine breuken. De buitenrand heeft terassen, ruwweg veelhoekig van vorm, en is bedekt door een heldere deken van ejecta. Deze spreiden zich uit in een stralenkrans naar het zuiden en zuidoosten, wat suggereert dat Aristarchus waarschijnlijk is gevormd door een inslag onder een kleine hoek vanuit het noordoosten.

Satellietkraters[bewerken]

Rondom Aristarchus bevinden zich verscheidene kleinere kraters, waarvan er waarschijnlijk veel secundaire kraters zijn, dat wil zeggen dat ze zijn gevormd door de inslag van grote brokken door de primaire inslag weggeslingerd materiaal.

Aristarchus Breedtegraad Lengtegraad Doorsnede
B 26,3° NB 46,8° WL 7 km
D 23,7° NB 42,9° WL 5 km
F 21,7° NB 46,5° WL 18 km
H 22,6° NB 45,7° WL 4 km
N 22,8° NB 42,9° WL 3 km
S 19,3° NB 46,2° WL 4 km
T 19,6° NB 46,4° WL 4 km
U 19,7° NB 48,6° WL 4 km
Z 25,5° NB 48,4° WL 8 km

De volgende satellietkraters zijn door de Internationale Astronomische Unie hernoemd: