Avro Vulcan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Avro Vulcan
AVRO VULCAN XM607.JPG
Algemeen
Rol Bommenwerper
Bemanning 5
Varianten B.1, B.1A, B.2, B.2A, K.2 en SR.2
Status
Gebruik RAF buiten dienst gesteld
Afmetingen
Lengte 29,8 m
Hoogte 8,4 m
Spanwijdte 30,8 m
Vleugeloppervlak 368,3 m²
Gewicht
Leeggewicht 87100 kg
Startgewicht 148000 kg
Max. gewicht 216400 kg
Krachtbron
Motor(en) 4× Rolls Royce Olympus 201 turbojet
Stuwkracht elk 355,9 kN
Prestaties
Topsnelheid (Mach 0,98) 1040 km/u
Actieradius 7500 km
Dienstplafond 19000 m
Bewapening
Bommen 2 x Yellow Sun of 34000 kg,
Raketten 1x Blue Steel of 1 x AGM-48 Skybolt
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Avro Vulcan was een zware strategische bommenwerper met subsonische snelheid van de Britse vliegtuigfabrikant A.V. Roe and Company. Het toestel met karakteristieke deltavleugels vloog voor het eerst op 30 augustus 1952 en het werd van 1960 tot 1984 door de Royal Air Force gebruikt als deel van de nucleaire afschrikkingsmacht.

Algemeen[bewerken]

De Avro Vulcan werd na de Tweede Wereldoorlog ontwikkeld omdat de RAF behoefte had aan een nieuwe strategische bommenwerper. Deze moest voldoen aan de volgende eisen:

  • een groot vliegbereik
  • een grote wapenlast kunnen dragen
  • een hoge topsnelheid
  • op grote hoogte kunnen opereren
  • gemakkelijk in onderhoud
  • overal inzetbaar

De firma’s Vickers, Avro en Handley Page werden verzocht om toestellen te ontwerpen die aan deze eisen voldeden.
Dit resulteerde in de RAF V-FORCE, een luchtvloot bestaande uit bommenwerpers van de typen Vickers Valiant, Avro Vulcan en Handley Page Victor. Avro was de enige fabrikant die zijn toestel, de Vulcan, met deltavleugels had uitgerust. De staartvleugels ontbraken en waren geïntegreerd in de ver achteruit geplaatste grote deltavleugels.

Het toestel had een bemanning van 5 personen, 2 vliegers, 1 navigator, 1 radar operator en 1 electronic warfare operator en beschikte over een intern bommenruim dat in eerste instantie bedoeld was voor 2 atoombommen van het type Yellow Sun Mk 1 en later voor de WE.177. De Vulcan startte zijn carrière ook als strategische bommenwerper bedoeld voor operaties op grote hoogten.

Binnen vrij korte tijd werden de toestellen echter aangepast; ze kregen de beschikking over voorzieningen om tijdens de vlucht te kunnen bijtanken, een verbeterde aanvalsradar en een verlengde romp. Aldus kon de Britse Blue Steel raket en bij de USAF in ontwikkeling zijnde Skybolt raket vervoerd worden.
De Skybolt werd echter niet door de RAF aangekocht en de Britse Blue Steel raket werd uit dienst genomen en vervangen door de Polaris die door de Royal Navy onder water kon worden afgeschoten. Hierdoor veranderde de rol van de Vulcan in die van een op lage hoogte opererende penetratiebommenwerper voor conventionele precisiewapens. Hij werd daarom uitgerust met een zeer geavanceerd en uitgebreid systeem voor Electronic countermeasures (ECM).

De toestellen bleven operationeel tot halverwege de jaren tachtig. Pas na de Falklandoorlog, waarin ze succesvol deelnamen aan Operatie Black Buck (het bombarderen van Argentijnse troepen en voorraden op het vliegveld bij Port Stanley), werden ze buiten dienst gesteld.

De Vulcans waren operationeel bij de volgende onderdelen.

  • No. 9 Squadron, basis RAF Marham
  • No. 12 Squadron basis RAF Lossiemouth
  • No. 27 Squadron basis RAF Scampton
  • No. 35 Squadron basis RAF Waddington
  • No. 44 Squadron basis RAF Waddington
  • No. 50 Squadron basis RAF Waddington
  • No. 83 Squadron basis RAF Brize Norton
  • No. 101 Squadron basis RAF Lossiemouth
  • No. 617 Squadron basis RAF Lossiemouth
  • No. 230 Operational Conversion Unit
Vulcan met open bommenruim.

Externe links[bewerken]