Bernard Drukker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Bernard Drukker
Bernard Drukker (1960).jpg
Algemene informatie
Volledige naam Barend Drukker
Geboren 1 januari 1910
Geboorteplaats Amsterdam
Overleden 13 december 1992
Overlijdensplaats Velp
Land Nederland
Werk
Beroep organist
Instrument(en) orgel, piano
Bekende instrumenten
Radio Concertorgel in Hilversum, Hammondorgel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Barend "Bernard" Drukker (Amsterdam, 1 januari 1910Velp, 13 december 1992) was een organist en pianobegeleider. Hij werkte in het Tuschinski Theater en maakte filmmuziek.

Biografie[bewerken]

Na het volgen van het Amsterdams Muzieklyceum (piano), wordt Bernard Drukker in 1925 tweede organist en pianobegeleider in het Tuschinski Theater. In 1926 gaat hij naar Cinema Royal. Hugo de Groot is daar de muzikale leider. Drukker werkt mee aan de concerten die de Engelse radiofabriek Kolster-Brandes organiseert voor luisteraars in Engeland op zondagen, als de BBC niet mag uitzenden. Een maand lang werkt hij als repetitor in de Parijse Folies Bergères.

In 1927 krijgt hij een aantal privé-lessen van de beroemde pianist Vladimir Horowitz. In 1928 doet hij examen solospel aan het Amsterdams Conservatorium. In 1933 krijgt hij in Wenen de doctorstitel.

Van 1925 tot 1932 begeleidt hij honderden films. Na de komst van de geluidsfilm blijft hij nog een paar jaar aan als begeleider van variétéartiesten. Als dirigent Hugo de Groot en organist Johan Jong in 1929 naar de VARA vertrekken, wordt Drukker bevorderd tot solo-organist. Veel aandacht trekt zijn partituur voor de documentaire van Jo de Haas bij de dood van socialistenleider Pieter Jelles Troelstra in 1930.

In 1932 gaat hij werken in het Asta theater in Den Haag. In 1934 keert hij terug naar Amsterdam als algemeen muzikaal leider van het Royal-concern. Af en toe treedt hij met zijn orkest Los Argentinos op voor de radio. In de oorlog vormt hij het Groot Joodsch Amusementorkest. In 1942 duikt hij met zijn gezin onder. Bernard overleeft als enige de oorlog. Nog ondergronds begint hij met zijn studie medicijnen.

Na de bevrijding werkt hij in het Amstel Hotel en in het City Theather, dat in de foyer ook beschikt over een Hammondorgel. In 1946 dirigeert hij het Concertgebouworkest met een programma van lichte muziek. Van 1948 tot 1951 werkt hij in verschillende delen van de wereld als organistentertainer in dienst van de schatrijke vatenfabrikant Van Leer. Hij maakt naam met de wekelijkse community singing als voorprogramma in Cinema Royal.

Hij organiseert de Willem Parel Orgeldraaiwedstijden, missverkiezingen en een concours voor amateur-zangers. Een Elvis Presley-imitatiewedstrijd eindigt in een knokpartij met veel fruit.

Bernard Drukker brengt 50 grammofoonplaten uit. Van zijn vele optredens voor de radio is het bekendst geworden het AVRO-programma Vijftien minuten Wereld-melodieën op het pijploos orgel. Hij wordt benoemd tot beiaardier van de Amsterdamse Munt die in het Hemonyjaar 1959 weer van een stokkenklavier was voorzien. Hij bespeelde de klokken van het carillon als éën van de eerste beiaardiers met een repertoire van bekende melodieën. Samen met het Citytheater orkest olv Lex van Weren maakte hij in 1961 voor zijn vertrek naar Australië een opname van de klokken van de Munt. Deze EP: 'It's in the air' werd door Phillips uitgegeven.[1]

In 1961 emigreert hij naar Australië, maar heimwee drijft hem in 1965 terug. Hij wordt de vaste bespeler van het Radio Concertorgel in Hilversum (het voormalige BBC-orgel). Hij zet zich in voor de erkenning van het Hammondorgel als volwaardig muziekinstrument. De laatste jaren van zijn leven heeft hij een computergestuurd synthesizerorgel ter beschikking.