Bewening van Christus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De bewening van Christus van Giotto

De bewening van Christus is een veelvoorkomend onderwerp in de christelijke kunst.[1] Een Bijbeltekst ligt aan dit onderwerp niet ten grondslag.

Geschiedenis[bewerken]

Het tafereel komt voor het eerst in de 11e eeuw in de Byzantijnse kunst in gebruik. Sindsdien is het een vast onderdeel in cycli over het leven van Christus. Men treft het aan tussen taferelen met voorstellingen van de Kruisafname en de Graflegging. De op de grond liggende Christus wordt beweend door Maria, Nicodemus en anderen. Later ontstond de ermee verwante zg. Piëta waar Christus op de schoot van Maria voorgesteld wordt.

Bekende voorbeelden[bewerken]

Het onderwerp is door Giotto in de Arena-kapel te Padua in een grote compositie geschilderd. Een bekend voorbeeld van een bewening van Christus is de Bewening van de dode Christus van Botticelli. Ook Andrea Mantegna schilderde dit tafereel en maakte daarbij gebruik van verkort perspectief.

Galerij[bewerken]