Camp Davidakkoorden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Menachem Begin, Jimmy Carter en Anwar Sadat in Camp David
De gesprekspartners voor de Camp Davidakkoorden

De Egyptische president Anwar Sadat schreef geschiedenis toen hij in november 1977 het Israëlische parlement (de Knesset) toesprak, om deze tot vrede te bewegen. Op 17 september 1978 tekenden Israël en Egypte het Camp David-akkoord. De vertegenwoordiger voor Egypte was president Sadat, en Israël stuurde zijn Likoed-premier Menachem Begin.

De akkoorden zijn genoemd naar de plaats waar ze gesloten zijn: Camp David, het buitenverblijf van de Amerikaanse president.

Bij het Camp Davidakkoord erkende Egypte het bestaansrecht van Israël. Als tegenprestatie kreeg Egypte de Sinaïwoestijn terug, die Israël sinds 1967 bezet had. Het Camp Davidakkoord voorzag in autonomie (een vorm van zelfbestuur) voor de Palestijnen. Sadats daad werd hem door de andere Arabische landen niet in dank afgenomen; Egypte werd uit de Arabische Liga verstoten en Sadat moest de erkenning van Israël in 1981 bekopen met zijn leven. Ook de Palestijnen verwierpen het akkoord. In plaats van 'autonomie' wilden zij een zelfstandige Palestijnse staat.