Chloor-37

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Chloor-37
Algemeen
Element chloor (Cl)
Nuclide 37Cl
Aantal protonen 17
Aantal neutronen 20
Nuclidische gegevens
Nuclidenmassa 36,965902591 u
Spin 3/2+
Bindingsenergie 8,57028 MeV
Massa-overschot -31,761532 MeV
Isotopen van chloor
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde
Natuurkunde

Chloor-37 of 37Cl is een stabiele isotoop van chloor, een halogeen. Het is één van de twee op Aarde voorkomende isotopen van het element, naast chloor-35 (eveneens stabiel). Van de radio-isotoop chloor-36 komen op Aarde sporen voor. De abundantie van chloor-37 op Aarde bedraagt 24,22%.

Chloor-37 ontstaat onder meer bij het radioactief verval van zwavel-37 en argon-37.

Toepassingen[bewerken]

Eén van de belangrijke historische toepassingen van chloor-37 is de radiochemische detectie van neutrino's (afkomstig van de zon), zoals in het Homestake-experiment van Raymond Davis Jr. en John Bahcall.[1] Door absorptie van een elektron-neutrino ontstaat namelijk argon-37 en een elektron:[2]

\mathrm{^{37}_{17}Cl\ +\ \nu_e\ \longrightarrow\ ^{37}_{18}Ar\ +\ e^-}

De isotoop argon-37 is radioactief en vervalt door elektronenvangst opnieuw tot chloor-37:

\mathrm{^{37}_{18}Ar\ +\ e^-\ \longrightarrow\ ^{37}_{17}Cl\ +\ \nu_e}

De halveringstijd van dit verval bedraagt iets meer dan 35 dagen. Het elektron dat gecapteerd wordt is een Auger-elektron, dat middels spectroscopische technieken kan worden gedetecteerd.[3]