Radioactief verval

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Radioactief verval duidt op het fysico-chemische verschijnsel waarbij een isotoop spontaan wordt omgezet in een ander isotoop, waarbij een deeltje (zoals een elektron, een proton of een alfadeeltje) wordt uitgezonden of gecapteerd (elektronenvangst). Dit gebeurt hoofdzakelijk met instabiele isotopen. Het aantal verwachte omzettingen per tijdseenheid wordt binnen de statistiek beschreven met behulp van een Poissonverdeling.

Vormen van radioactief verval[bewerken]

Weergave van de verschillende vormen van radioactief verval, vertrekkend vanuit het moederisotoop.

Er is een aantal vormen van radioactief verval waardoor een radio-isotoop spontaan uiteen kan vallen. Al deze processen hebben gemeen dat het strikt eerste-ordeprocessen zijn, die volledig te beschrijven zijn door een halfwaardetijd. Het is zelfs zo dat de halfwaardetijden vrijwel niet door uitwendige processen te beïnvloeden zijn. De enige uitzondering is het elektronenvangstproces. Daar zijn (zeer) kleine verschillen mogelijk als gevolg van de verschillen in de golffunctie van het ingevangen elektron. De zes voornaamste vervalprocessen zijn:

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]