City of New Orleans

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

City of New Orleans is een lied geschreven door Steve Goodman, rond 1971. De melodie is in Nederland en België vooral bekend van Gerard Cox' hit 't Is weer voorbij die mooie zomer, dat een losse vertaling was van een Franse tekst op dezelfde melodie.

Tekst[bewerken | brontekst bewerken]

Het folklied vertelt in nostalgische bewoordingen over een treinreis tussen Chicago en New Orleans met de Illinois Central Railroad:

Riding on the City of New Orleans
Illinois Central Monday morning rail
Fifteen cars and fifteen restless riders
Three conductors and 25 sacks of mail.

Vertolkingen[bewerken | brontekst bewerken]

Het lied werd door talloze artiesten opgenomen, waaronder Steve Goodman zelf, Arlo Guthrie en Willie Nelson, die er redelijke hits mee hadden in de Verenigde Staten. Andere noemenswaardige artiesten die het nummer in hun repertoire opnamen zijn Johnny Cash, John Denver, Lynn Anderson, Judie Collins en Lizzie West.

In Nederland werd het vertolkt door Albert West.

Steve Goodman[bewerken | brontekst bewerken]

City of New Orlaans
Single van:
Steve Goodman
Van het album:
Steve Goodman
B-kant(en) Would you like to learn to dance?
Uitgebracht 1972
Genre folk
Duur 3:52
Label Buddah Records
Schrijver(s) Steve Goodman
Producent(en) Kris Kristofferson, Norbert Putnam
Steve Goodman
  1972
City of New Orleans
  1972
Election year rag
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Steve Goodman bracht het uit als zijn debuutsingle[1] afkomstig van zijn debuutalbum. Hij werd daarbij gestuurd door drie topmuzikanten achter de studiotafel: Kris Kristofferson, Norman Putman en Paul Anka. De B-kant Would you like to learn te dance? kwam van dezelfde combinatie. Goodman nam van City of New Orleans zowel een mono- als een stereoversie op. Opnamen vonden plaats in de Quadraphonic Sound Studios in Nashville (Tennessee) van Norbert Putnam en David Briggs, die dan ook een partijtje achter de piano meespeelden. Een hit werd het nergens.

Arlo Guthrie[bewerken | brontekst bewerken]

The city of New Orleans
Single van:
Arlo Guthrie
Van het album:
Hobo’s Lullaby
B-kant(en) Days are short
Uitgebracht 1972
Genre folk
Duur 4:31
Label Reprise Records
Producent(en) Lenny Waronker, John Pilla
Arlo Guthrie
1971
Ballad of tricky Fred
  1972
The city of New Orleans
  1972
Ukelele lady
Portaal  Portaalicoon   Muziek

De protestzanger Arlo Guthrie had meer succes met The city of New Orleans.[2] Hij stond met het lied zestien weken in de Billboard Hot 100 met plaats 18 als hoogste notering, maar dat was pas in de 14e week, daarna zakte het snel weg. Arlo Guthrie ging zich vervolgens bemoeien met de presidentsverkiezingen van 1972, hij werkte daarin samen met Todd Rundgren, Beaver & Krause, America, Leech & Eddie en The Beach Boys. Ook Guthrie kon gebruik maken van een muziekproducent, die het klappen van de zweep kende: Lenny Waronker.

Radio 2 Top 2000[bewerken | brontekst bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000[noot 1]
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16 '17 '18 '19
City of New Orleans 1685 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  1. Een getal geeft de plaats aan; een '*' dat het nummer niet genoteerd kon zijn, omdat het nog niet was uitgekomen, een '-' dat het nummer niet genoteerd was en een '?' betekent dat de notering nog niet verwerkt is. Een vetgedrukt getal geeft aan dat dit de hoogste notering betreft.

Willie Nelson[bewerken | brontekst bewerken]

City of New Orleans
Single van:
Willie Nelson
Van het album:
City of New Orleans
B-kant(en) Why are you pickin’ on me
Uitgebracht 1984
Genre countrymuziek
Duur 4:52
Label Columbia Records
Producent(en) Chips Moman
Willie Nelson
1984
To all the girls I've loved before
  1984
City of New Orleans
  1985
Seven Spanish angels
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Coutryzanger Willie Nelson nam het in oktober 1983 op voor zijn album met de gelijknamige titel.[3] Hij haalde de Billboard Hot 100 niet, maar haalde wel de nummer 1-positie in de countrylijsten van zowel de Verenigde Staten als Canada. Willie Nelson won met zijn uitvoering een Grammy.

Vertalingen[bewerken | brontekst bewerken]

Voorts verscheen het lied in andere talen, waarbij de vertaalde tekst soms niets meer te maken had met het origineel:

Geen van genoemde versies haalde de Belgische dan wel Nederlandse hitparades.

Nederlands[bewerken | brontekst bewerken]