Confédération Générale du Travail

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Confédération Générale du Travail
(CGT)
CGT Protests 19 March 2009.jpg
Ontstaansdatum September 1895
Secretaris-generaal Philippe Martinez
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Europees lidmaatschap EVV
Internationaal lidmaatschap IVV
Ledenaantal 680.000 (2016)[1]
Website www.cgt.fr
Portaal  Portaalicoon   Economie

De Confédération générale du travail (afgekort: CGT, Nederlands: 'Algemene arbeidsconfederatie') is de op één na grootste vakcentrale (federatie van vakbonden) van Frankrijk, achter de iets grotere Confédération française démocratique du travail (CFDT).

Geschiedenis[bewerken]

De CGT is opgericht in 1895. Op het CGT-congres in 1906 in Amiens nam de CGT een handvest aan waarin ze een tweeledige doelstelling formuleerde:

  • bevordering van het welzijn van de arbeiders door onmiddellijke verbeteringen;
  • algehele emancipatie door kapitalistische onteigening (expropriation capitaliste).

De krant Le Monde stelt dat de CGT “ook tegenwoordig” nog aan dat manifest refereert.[2]
Een belangrijk succes van de CGT, dat ze met harde stakingen afdwong, was de achturige werkdag die in 1919 wettelijk werd ingevoerd.[2] In de periode 1920–1943 probeerde de CGT enige afstand te bewaren tot de Franse Communistische Partij (PCF) (opgericht 1920) en de socialistische partij Section Française de l'Internationale Ouvrière (opgericht 1905) en een hervormingsgezinde lijn te volgen.[2] Tussen 1947 en 1995 had de CGT echter een revolutionaire inslag, propageerde ze een breuk met het kapitalisme, en had ze een nauwe relatie met de PCF waar alle CGT-voorzitters in het partijbestuur zaten.[2]

Na 1995 ging de CGT weer een gematigder koers varen, verder verwijderd van de PCF.[3] Onder voorzitter Philippe Martinez, aangetreden 2015, werd in 2016 opnieuw een harde lijn ingezet, begeleid met kreten als “klassenstrijd” en “arbeid tegen kapitaal”.[3]

Grootte[bewerken]

In mei 2016 had de CGT 680.000 leden; de iets grotere Confédération française démocratique du travail (CFDT) had 860.200 leden.[1]

In de democratische verkiezingen voor Franse ondernemingsraden (Élections professionnelles) en voor de Franse arbeidsrechtbank (Élections prud'homales) was de CGT tot nu toe echter de grootste vakcentrale.[1]

Identiteit[bewerken]

De CGT geldt als ‘radicaler’ dan de andere grote Franse vakcentrale, de CFDT. Illustratief voor het verschil tussen deze twee grote vakcentrales is hun opstelling tijdens de politiek-sociale crisis in 2016 rond de Wet El Khomri: de CFDT wist aan de onderhandelingstafel concessies in die wet van de regering te verkrijgen en steunde vervolgens de wet;[3][1] de CGT eiste (minstens tot juni 2016) het geheel intrekken van die wet, en bezigde daarbij aloude termen als ‘klassenstrijd’ en ‘arbeid tegen kapitaal’.[3][1]

Structuur[bewerken]

Algemeen-secretarissen[bewerken]

Algemeen-secretaris Aangetreden Afgetreden
Lagailse 1895 1898
Maurice Copigneaux 1898 1900
Victor Renaudin 1900 1901
Eugène Guérard 1901 1901
Victor Griffuelhes 1901 1909
Louis Niel 1909 1909
Léon Jouhaux 1909 1945
Léon Jouhaux - Benoît Frachon 1945 1947
Benoît Frachon - Alain Le Léap 1948 1957
Benoît Frachon 1957 1967
Georges Séguy 1967 1982
Henri Krasucki 1982 1992
Louis Viannet 1992 1999
Bernard Thibault 1999 2013
Thierry Lepaon 2013 2015
Philippe Martinez 2015 heden

Vakcentrales[bewerken]

Confederale vakbonden[bewerken]