Continentaal recht

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het continentaal recht, continentaal-Europees recht[1] of de continentale rechtstraditie[2] (Engels: civil law[3] of civil law tradition[2]) is het rechtsstelsel dat zijn oorsprong heeft in het Romeinse recht en dat heden op het Europese vasteland maar ook in Latijns-Amerika en delen van Azië en Afrika gehanteerd wordt. Het belangrijkste kenmerk is het gecodificeerde privaatrecht met als voedingsbodem het ius commune. Praktisch alle codificaties, die in de 19e eeuw in Europa tot stand kwamen, bouwden voort op het Corpus iuris civilis, een verzameling van het naklassieke Romeinse recht. Andere belangrijke invloeden omvatten het canoniek recht, gewoonterecht en natuurrecht. In het Anglo-Amerikaanse common law worden ook wel wetten gemaakt, maar de rechter heeft er veel meer vrijheid en neemt er een belangrijkere plaats in dan in het continentaal systeem.

Rechtsstelsels in Europa[4]

Het continentaal recht kan verder ingedeeld worden in:

Romaans of Napoleontisch recht (dat steunt op de Code Napoléon)
Germaans recht (dat steunt op het Duitse BGB of het Oostenrijkse ABGB)
Gemengd Romaans en Germaans
Scandinavisch recht
Gemengd continentaal recht en common law[5]
Common law (behoort niet tot het continentaal recht)