Cryotherapie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Cryokamer voor temperaturen tot -110°C
Cryotherapiepatiënt bij de voorbereiding op een behandeling van ca. 3 minuten
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.

Cryotherapie is het toepassen van (extreme) koude als medische behandeling voor uiteenlopende klachten. De gebruikelijke toepassing van cryotherapie is in de dermatologie voor vriesbehandelingen van wratten. De term cryochirurgie wordt wel gereserveerd voor de vriesbehandeling van huidkanker. Een (omstreden) behandeling met droge koude lucht (kouder dan -100 °C) op het hele lichaam (Whole Body Cryotherapy) wordt wel toegepast in een ruimte die wel wat weg heeft van een sauna; bevriezing wordt hierbij juist vermeden.

Dermatologie[bewerken]

In de dermatologie betreft cryotherapie een behandeling door middel van bevriezing van weefsels om huidaandoeningen te behandelen. Door bevriezing ontstaat schade aan de weefsels: ontsteking, blaarvorming en afsterven (necrose); dit moet vervolgens weer spontaan genezen.

Achtergrond[bewerken]

  • Meestal wordt vloeibare stikstof gebruikt (kookpunt -196 °C). Dit wordt op de huid aangebracht met een wattenstok of speciale spuitbus. Het verdampen van de stikstof koelt de huid af. Vaak wordt een plek 2x bevroren, met tussentijds ontdooien.
  • Ook bestaan er closed-probe systemen, waarbij de stikstof door een metalen probe geleid wordt; de afgekoelde probe wordt dan op de te behandelen huid gebracht.
  • Bij cryochirurgie wordt een gebied vaak verdoofd, en worden vaak langere, geprotocolleerde vriestijden gebruikt.
  • Wartner ® werkt met een mengsel van dimethylether en propaan. Dit zou een kookpunt hebben van -57 °C. Een soort watje gedrenkt in dit mengsel wordt op de huid aangebracht.
  • Chloorethylspray (bevat dus ethylchloride) kan ook gebruikt worden om de huid te bevriezen. Dit gebeurt echter ter verdoving of om het weefsel vaster van consistentie te maken, zodat andere ingrepen makkelijker kunnen plaatsvinden.

Nadelen[bewerken]

  • Behandeling is pijnlijk. Er ontstaat een wond die soms langzaam geneest.
  • Behandelaar moet ervaren zijn om de behandeling goed te kunnen uitvoeren
  • Pigmentcellen zijn gevoeliger dan huidcellen, zodat gemakkelijk ontkleurde littekens achter kunnen blijven.
  • Er is geen weefsel beschikbaar om histologisch te beoordelen of de diagnose klopt, en of de behandeling afdoende is uitgevoerd.

Huidaandoeningen die behandeld kunnen worden[bewerken]

Externe link[bewerken]