Cyril Ramaphosa

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Matamela Cyril Ramaphosa
Cyril Ramaphosa
Cyril Ramaphosa
Geboren 17 november 1952
Soweto, Transvaal
Politieke partij ANC
Partner Tshepo Motsepe
5e President van Zuid-Afrika
17e Staatshoofd van Zuid-Afrika
Huidige functie
Aangetreden 15 februari 2018
Voorganger Jacob Zuma
Voorzitter van het ANC
Huidige functie
Aangetreden 18 december 2017
Voorganger Jacob Zuma
Vice-president van Zuid-Afrika
Aangetreden 26 mei 2014
Einde termijn 15 februari 2018
Voorganger Kgalema Motlanthe
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Matamela Cyril Ramaphosa (Soweto, 17 november 1952) is sinds 15 februari 2018 de president van Zuid-Afrika. Tevens is hij sinds 18 december 2017 voorzitter van het ANC.

Jeugdjaren en studie[bewerken]

Hij is geboren in Soweto, nabij Johannesburg in de toenmalige Transvaal. Nadat hij het grootste deel van zijn kinderjaren in Soweto doorbracht, schreef hij zich in 1971 in aan de Mphaphuli Hogeschool in Sibasa, Venda, om daarna in 1972 een rechtenstudie te starten aan de Universiteit van het Noorden. Op de universiteit raakte Ramaphosa betrokken bij de studentenpolitiek en hij sloot zich aan bij de Zuid-Afrikaanse Studentenorganisatie (SASO) en bij de Black People's Convention (BPC). Het organiseren van een pro-Frelimo bijeenkomst leidde tot zijn arrestatie. Ingevolge Artikel 6 van de Wet op het Terrorisme kreeg hij in een straf van 11 maanden eenzame opsluiting. In 1976 werd hij weer in hechtenis genomen, nu voor een periode van 4 maanden. Na zijn vrijlating werd hij klerk voor een advocatenbureau uit Johannesburg en vervolgde zijn studie aan Universiteit van Zuid-Afrika (UNISA), waar hij in 1981 afstudeerde. Door velen wordt Ramaphosa tot het volk van de Venda gerekend.

Politiek activist en vakbondsleider[bewerken]

Na het behalen van zijn diploma trad Ramaphosa, als juridisch adviseur, toe tot de Raad van Unies van Suid-Afrika (CUSA). In 1982 richtte hij, in opdracht van de CUSA, een vakbond voor mijnwerkers op; deze vakbond werd nog hetzelfde jaar uitgeroepen tot de Nationale Unie van Mijnwerkers (NUM). Ramaphosa werd in Lebowa gearresteerd op beschuldiging van het organiseren van een bijeenkomst in Namakgale die verboden was door de plaatselijke autoriteiten.

Ramaphosa werd verkozen als de eerste secretaris-generaal van de Unie, een functie die hij bekleedde tot juni 1991. Onder zijn leiding groeide het aantal leden van de vakbond van 6.000 in 1982 tot 300.000 in 1992, ongeveer de helft van het totale aantal werknemers in de zwarte Zuid-Afrikaanse mijnindustrie. Als secretaris-generaal leidde hij de mijnwerkers in een van de grootste stakingen ooit in Zuid-Afrikaanse geschiedenis.

Toen Nelson Mandela werd vrijgelaten uit de gevangenis, was Ramaphosa lid van het Nationaal Ontvangst Comité.

Politicus[bewerken]

In 1991 werd Ramaphosa gekozen tot secretaris-generaal van het ANC en in die functie werd hij hoofd van het onderhandelingsteam van het ANC in de onderhandelingen met de Nationale Partij over het einde van de apartheid. Na de eerste volledig democratische verkiezingen, in 1994, werd Ramaphosa lid van het parlement en als lid werd hij verkozen tot voorzitter van de grondwetgevende vergadering van 24 mei 1994 en speelde een centrale rol in de regering van nationale eenheid.

Nadat Ramaphosa de race om het presidentschap van Zuid-Afrika van Thabo Mbeki had verloren, nam hij in 1997 ontslag uit de politiek en verhuisde naar de particuliere sector, waar hij directeur werd van New-Afrika Investments Limited. In december 2007 werd hij opnieuw gekozen in het ANC Nationaal Uitvoerend Comité.

In augustus 2014 verscheen Ramaphosa voor een commissie die de dood van 34 mijnwerkers onderzocht tijdens de staking in de platinamijnen rond Marikana, op 16 augustus 2012.[1] Hij was destijds adviseur van de directie van het Britse mijnbouwbedrijf Lonmin, de eigenaar van de mijn waar wekenlang werd gestaakt voor hoger loon. Ramaphosa had een dag voor de dood van de mijnwerkers een bericht naar Lonmin gestuurd waar hij aandrong op harde maatregelen om de staking te breken.[1] Als adviseur bij Lonmin ontving hij 20.000 euro per maand.

Op 25 mei 2014 werd Ramaphosa benoemd tot vice-president. Na mei 2014 nam hij afstand van zijn zakelijke belangen om belangenverstrengeling te voorkomen.[2] In mei 2015 trad hij af als voorzitter van het investeringsbedrijf Shanduka Group en een jaar later verkocht hij zijn aandelenbelang van 30% in die groep. Shanduka Group werd door hem in 2001 opgericht en had of heeft belangen in mijnbedrijven, financiële instellingen, de Zuid-Afrikaanse dochter van McDonald's en Coca-Cola fabrieken.[2] Forbes taxeerde zijn vermogen op US$ 275 miljoen in december 2011.[2]

In december 2017 werd Ramaphosa verkozen tot leider van de ANC voor de komende vijf jaren. Hij won met 2440 stemmen tegen 2261 voor zijn opponent Nkosazana Dlamini-Zuma, de ex-vrouw van Jacob Zuma.[3] Op 14 februari 2018 trad Zuma, verdacht van corruptie, af als president van Zuid-Afrika. Ramaphosa werd op 15 februari 2018 ingezworen als president.[4]

Onderscheiding[bewerken]

In 1987 ontving Ramaphosa de Olof Palme-prijs, die dat jaar voor het eerst werd uitgereikt.

Voorganger:
Jacob Zuma
President van Zuid-Afrika

2018-heden
Opvolger:
-