Dichtheidsmatrix

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

In de kwantummechanica is een dichtheidsmatrix een zelftoegevoegde (of hermitische) positief-semidefiniete matrix (mogelijk oneindig dimensionaal) van spoor een, die de statistische toestand van een kwantumsysteem beschrijft. Het formalisme werd in 1927 geïntroduceerd door John von Neumann, maar werd volgens andere bronnen onafhankelijk van von Neumann geformuleerd door Lev Landau en Felix Bloch).