Dichtheidsmatrix

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Proefopstelling: een lamp zendt fotonen uit met alle polarisaties, een polarisator laat enkel de verticale polarisatie door

In de kwantummechanica is een dichtheidsmatrix een zelftoegevoegde (of hermitische) positief-semidefiniete matrix (mogelijk oneindig dimensionaal) van een spoor, die de statistische toestand van een kwantumsysteem beschrijft. Het formalisme werd in 1927 geïntroduceerd door John von Neumann, maar werd volgens andere bronnen onafhankelijk van von Neumann geformuleerd door Lev Landau en Felix Bloch.