Distortion

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Voor de gelijknamige artiest, zie Distortion (artiest).

Distortion (lett. vervorming) is een speciaal geluidseffect dat voornamelijk wordt gebruikt voor de elektrische gitaar en de elektrische basgitaar. Jon Lord liet het geluid van zijn Hammondorgel-B3 graag vervormd door een gitaarversterker weergeven. Ook voor zang gebruikt men vaak overdrive en distortion om het stemgeluid te verrijken of om een radiostem na te bootsen. Het woord komt uit het Engels, maar omdat het een zeer bekend woord is onder gitaristen, wordt het tegenwoordig ook wel als een term beschouwd. Distortion wordt voornamelijk gebruikt door muzikanten uit het Rock/Punk/Metal genre.

De werking[bewerken]

Akkoorden met elektrische gitaar, eerst clean, dan overstuurd met buizenversterker
Melodie met elektrische gitaar, eerst clean, dan overstuurd met buizenversterker

Distortion wordt voornamelijk voortgebracht door een gitaarversterker. Door de versterking van zowel de voorversterker als de eindversterker iets hoger te zetten, wordt het geluidssignaal overstuurd, wat resulteert in een scherpere en 'scheurende' klank. Dit noemt men Distortion of Overdrive. De gitaarversterker produceert, als ze wordt overstuurd, een patroon van blokgolven in plaats van sinusvormige golven. Het oorspronkelijke signaal wordt zodanig versterkt dat de versterker gaat afkappen. Het uitgangssignaal is geen nauwkeurige kopie meer van het ingangssignaal. Integendeel, HIFI versterkers zijn niet blij met dit verschijnsel.

Men onderscheidt:

  • Overdrive, deels afgetopte sinus van de grondtoon, de boventonen worden nog niet afgetopt. zie oversturing
  • Distortion, zwaar afgetopte sinus, waarbij de boventonen ook afgetopt worden.
  • Fuzz, volkomen blokgolf van alle aangeboden geluidsgolven.

Afhankelijk van het type versterker wordt de ontstane golfvorm, het timbre van de versterker, bepaald. Een buizenversterker met uitgangstrafo geeft een heel ander signaal aan de luidsprekers af dan een versterker met een transistor of MOS-fet eindtrap. Als de golfvorm blokvormig is klinkt de toon harder en rauwer, dan wanneer de golfvorm sinusvormig is. De gitaar klinkt dan meer als een viool en in de hoge regionen als een fluit.

Distortion kan ook worden opgewekt door een effectpedaal, de zogeheten stomp box. Hier spreekt men van een apparaat, dat men veelal met de voet bedient. Het werkend deel van het effectpedaal is geschapen in de vorm van een pedaal, en als men het pedaal met de voet heen en weer beweegt, kan er een bepaald effect worden gecreëerd. Bijvoorbeeld distortion, het volume van het voortgebrachte gitaargeluid regelen of anderszins.

Veel beroemde gitaristen en bands gebruiken of gebruikten verscheidene effecten, waarvan onder andere distortion in hun muziek. Denk onder andere aan Jimi Hendrix, Muse, Nirvana, Metallica et cetera.

Tot op vandaag de dag is distortion een van de meest gebruikte effecten in de rockmuziek. In bijna elk nummer van het desbetreffende genre is wel het distortion effect terug te vinden.

Digitale processoren[bewerken]

Sommige huidige effectpedalen claimen door ingebouwde Digitale signaal processoren (DSP) de mogelijkheid te hebben om ieder gewenste klankkleur in te stellen. Er kunnen bestaande klassieke buizengitaarcombo's van bijvoorbeeld Marshall of Fender worden geïmiteerd.

Zie ook[bewerken]