Embraer EMB 312 Tucano

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Embraer EMB 312 Tucano
Een Tucano van het rookeskader van de Braziliaanse luchtmacht.
Een Tucano van het rookeskader van de Braziliaanse luchtmacht.
Algemeen
Rol trainingsvliegtuig
Bemanning 2
Varianten EMB 312, EMB 312F, EMB 312H, T-27, AT-27, Shorts Tuscano
Status
Eerste vlucht 16 augustus 1980
Aantal gebouwd 504
Gebruik Zie #Gebruikers
Afmetingen
Lengte 9,86 m
Hoogte 3,4 m
Spanwijdte 11,14 m
Vleugeloppervlak 19,4 m²
Gewicht
Leeggewicht 1810 kg
Wapenlast 1000 kg
Max. gewicht 3175 kg
Krachtbron
Motor(en) Pratt & Whitney Canada PT6A-25C-turboprop
Propeller(s) 1 × 3 bladen
Vermogen 560 kW
Prestaties
Kruissnelheid 318 km/h
Topsnelheid 448 km/h
Vliegbereik 2055 km
Dienstplafond ~9100 m
Bewapening
Ophangpunten 4
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart
Het rookeskader van de Braziliaanse luchtmacht op de onafhankelijkheidsdag.
Een Franse Tucano op de AirExpo 2007.
Een toestel van het rookeskader van de Braziliaanse luchtmacht.

De Embraer EMB 312 Tucano is een klein tweezits militair trainingsvliegtuig van de Braziliaanse vliegtuigconstructeur Embraer.

Ontwikkeling[bewerken]

De Tucano werd ontwikkeld op vraag van het Braziliaanse Ministerie van Luchtvaart die de Cessna T-37C's wilde vervangen. Het toestel werd in 1978 ontwikkeld met twee zitplaatsen waarvan de achterste iets hoger staat. De motor werd een turboprop van Pratt & Whitney Canada die een driebladige propeller aandrijft. Op 6 december 1978 werd een contract met Embraer getekend voor twee prototypes en twee toestellen voor uithoudingstesten. Op 16 augustus 1980 maakte één ervan een eerste vlucht. Het toestel kreeg de naam Tucano mee. Bij de Braziliaanse luchtmacht kreeg het vliegtuig de Designatie T-27. De lichte aanvalsvariant kreeg er de designatie AT-27. Op 29 september 1983 werden de eerste zes toestellen aan de luchtmacht geleverd. Deze waren bestemd voor het luchtdemonstratie-eskader.

In het Verenigd Koninkrijk werd met de EMB 312 als basis de Shorts Tucano ontwikkeld. Die onderging enige wijzigingen zoals een andere motor, een vierde propellerblad, aangepaste vleugeltippen en een aangepast cockpitscherm. Het toestel werd ontwikkeld voor deelname aan een competitie van de Royal Air Force die de BAC Jet Provost wilde vervangen. De Tucano werd in 1985 verkozen boven de andere inzendingen en het eerste toestel werd in 1989 aan de RAF geleverd, waar het de aanduiding T1 kreeg. De Short Tucano werd ook geëxporteerd naar Kenia en Koeweit waar het respectievelijk Mk.51 en Mk.52 heet.

Ook de Amerikaanse luchtmacht zocht midden jaren 1990 een nieuw basistrainingsvliegtuig en schreef een competitie (JPATS) uit. Embraer vormde een partnerschap met het Amerikaanse Northrop dat de Tucano verbeterde tot de Embraer EMB 314 Super Tucano. Hoewel in 1995 de T-6 Texan II uit de zeven deelnemers verkozen werd ging de ontwikkeling van de Super Tucano toch door. Het toestel vloog voor het eerst in 1999 en in december 2003 werden de eerste exemplaren geleverd aan de Braziliaanse luchtmacht.

Varianten[bewerken]

EMB-312 
Standaardmodel.
EMB-312F 
Versie voor de Franse luchtmacht met Franse avionica.
EMB-312H 
Met Northrop ontwikkeld prototype voor testen van de Amerikaanse luchtmacht waarvan de Embraer EMB 314 Super Tucano werd afgeleid.
T-27 
Trainingstoestel van de Braziliaanse luchtmacht.
AT-27 
Licht aanvalstoestel van de Braziliaanse luchtmacht.
Shorts Tucano 
Britse afgeleide voor de Britse luchtmacht.

Gebruikers[bewerken]

Vlag van Angola Angolese volksluchtmacht/luchtverdediging en luchtafweer 
14 toestellen waaronder 6 gekocht van Peru.
Vlag van Argentinië Argentijnse luchtmacht 
30 toestellen.
Vlag van Brazilië Braziliaanse luchtmacht 
151 toestellen.
Vlag van Colombia Colombiaanse luchtmacht 
15 toestellen.
Vlag van Dominicaanse Republiek Dominicaanse luchtmacht 
10 toestellen.
Vlag van Egypte Egyptische luchtmacht 
54 toestellen waarvan 40 in licentie gebouwd.
Vlag van Frankrijk Franse luchtmacht 
50 toestellen.
Vlag van Honduras Hondurese luchtmacht 
12 toestellen.
Vlag van Iran Luchtmacht van de Islamitische Iraanse Republiek 
15 toestellen.
Vlag van Irak Iraakse luchtmacht 
80 toestellen in Egypte gebouwd.
Vlag van Paraguay Paraguayaanse luchtmacht 
6 toestellen waarvan reeds 3 verongelukt.
Vlag van Peru Peruviaanse luchtmacht 
30 toestellen waarvan 6 verkocht aan Angola.
Vlag van Venezuela Venezolaanse luchtmacht 
31 toestellen.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]