Erich Hecke

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Erich Hecke

Erich Hecke (Buk, 20 september 1887Kopenhagen, 13 februari 1947) was een Duits wiskundige.

Hij promoveerde aan de Universiteit van Göttingen onder supervisie van David Hilbert, en was hoogleraar aan de Universiteit van Bazel (1915-1918), de Universiteit van Göttingen (1918) en de Universiteit Hamburg. Tot zijn studenten behoorden Kurt Reidemeister, Heinrich Behnke en Hendrik Kloosterman.

In zijn vroege werk heeft hij onder meer de functionaalvergelijking voor de Dedekind-zèta-functie, met een bewijs dat gebaseerd is op thèta-functies, gevonden. Deze methode leidde tot de L-functies, die geassocieerd worden met een klasse van karakters die nu bekendstaan als Hecke-karakters: zulke L-functies staan nu bekend als de Hecke-L-functies. Het grootste deel van zijn onderzoek besteedde hij aan de theorie van de modulaire vormen. In die hoedanigheid schiep de algemene theorie van de cusp vormen (holomorf, voor GL(2)). Cuspvormen zijn een speciaal type modulaire vormen.

Zie ook[bewerken]