Fine Young Cannibals

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Fine Young Cannibals (1990)

Fine Young Cannibals (ook wel FYC genoemd) was een Britse band die vooral in de tweede helft van de jaren tachtig enkele grote hits scoorde. De band bestond uit Roland Gift, David Steele en Andy Cox. De naam van de band was afgeleid van de film All the Fine Young Cannibals, met Natalie Wood en Robert Wagner.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

De band werd in 1984 in Birmingham opgericht door Cox en Steele, ex-leden van The Beat. Op zoek naar een zanger (via een oproep op MTV) kwamen ze uit bij Roland Gift, een lokale acteur uit Hull die als zanger/saxofonist van skaband Akryklykz bij The Beat (maar ook The Specials en Madness) in het voorprogramma stond tijdens de 2 Tone-rage en een single uitbracht.

Op het debuutalbum FYC stonden de hits Johnny Come Home, Blue en Suspicious Minds, een Elvis-cover met medewerking van Jimmy Somerville. In 1987 scoorde FYC weer met een cover; Ever Fallen In Love van Buzzcocks.

Omdat Gift het in deze periode druk had met acteerklussen (Sammy and Rosie Get Laid) formeerden Cox en Steele het dance-project Two Men, A Drum Machine and a Trumpet; dit was zo'n succes dat ze ook werden gevraagd door andere artiesten (o.a. Wee Papa Girl Rappers en Pop Will Eat Itself).

Eind 1988 verscheen er weer een nieuwe FYC-plaat; The Raw and the Cooked met de hits She Drives Me Crazy (nummer 1 in zowel Engeland als de Verenigde Staten), Good Thing (in 1986 opgenomen), I'm Not the Man I Used to Be en I'm Not Satisfied. De bandleden vielen in de prijzen bij de Brit Awards maar gaven deze terug omdat ze niet met de Conservatieven geassocieerd wilden worden.

In 1990 nam FYC Love For Sale op voor het Red Hot and Blue album waarop artiesten nummers van Cole Porter coverden. Daarna kwam de groep tot stilstand omdat Gift de voorkeur gaf aan zijn acteercarrière en voor enige tijd naar Nieuw-Zeeland verhuisde.

In 1996 kwam FYC weer even bij elkaar om het I'm Not The Man-achtige The Flame op te nemen voor de hitverzamelaar The Finest; voorgaande successen werden echter niet geëvenaard.

Gift nam de groepsnaam over en bracht in 2002 en 2010 twee solo-albums uit. In 2012 verleende hij zijn medewerking aan het Specials-tribute-album Specialized en was hij te zien in de vooraf opgenomen oudejaarsspecial van Jools Holland die hem vervolgens als gastzanger uitnodigde bij diens tournee. In 2014 gaf Gift een aantal concerten onder eigen naam.

Discografie[bewerken | brontekst bewerken]

Albums[bewerken | brontekst bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Fine Young Cannibals 1985 01-02-1986 21 21
The Raw & the Cooked 1988 25-02-1989 10 34
The Raw and the Remix 1990 -
The Finest 1996 -
The Platinum Collection 2006 -
Album met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 200 albums Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
The Finest 1996 07-12-1996 39 4

Singles[bewerken | brontekst bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Johnny Come Home 1985 13-07-1985 21 7 Nr. 10 in de Nationale Hitparade
Suspicious Minds 1985 05-04-1986 31 3 Nr. 21 in de Nationale Hitparade
Ever Fallen in Love 1987 28-03-1987 35 3 Nr. 34 in de Nationale Hitparade Top 100 / TROS Paradeplaat Radio 3
She Drives Me Crazy 1988 28-01-1989 3 10 Nr. 5 in de Nationale Hitparade Top 100 / Alarmschijf
Good Thing 1989 13-05-1989 26 5 Nr. 36 in de Nationale Hitparade Top 100
I'm Not the Man I Used To Be 1989 03-02-1990 29 3 Nr. 29 in de Nationale Top 100
Single met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 50 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Johnny Come Home 1985 10-08-1985 8 6
Blue 1985 30-11-1985 34 2
Suspicious Minds 1985 01-03-1986 22 3
Ever Fallen in Love 1987 04-04-1987 28 2
She Drives Me Crazy 1988 04-02-1989 2 12
Good Thing 1989 29-04-1989 13 8
Don't Look Back 1989 09-09-1989 38 1
The Flame 1996 16-11-1996 tip15 -

NPO Radio 2 Top 2000[bewerken | brontekst bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000[noot 1]
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16 '17 '18 '19 '20
She Drives Me Crazy - 1630 - 1872 1884 1955 - - - - - - - - - - - - - - - -
  1. Een getal geeft de plaats aan; een '*' dat het nummer niet genoteerd kon zijn, omdat het nog niet was uitgekomen, een '-' dat het nummer niet genoteerd was en een '?' betekent dat de notering nog niet verwerkt is. Een vetgedrukt getal geeft aan dat dit de hoogste notering betreft.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]