Fokker F29

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Fokker F29
Fabrikant Fokker
Type(s) Niet in gebruik
Lengte 39.41 m
Spanwijdte 32.88 m
Hoogte (vanaf de grond) 10.57 m
Max. aantal passagiers 156
Max. startgewicht 59700 kg
Kruissnelheid 340kts
Kruishoogte 11.278 m
Eerste vlucht Nooit
Laatste vlucht Nooit
Status Niet gebouwd
Voornaamste gebruikers Niet
Aantal gebouwd Niet
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Fokker F29 is een vliegtuigmodel van Fokker, dat nooit verder is gekomen dan de tekentafel.

Ontwikkeling[bewerken]

De ontwikkeling van de F29 begon eind 1970, Fokker had op dat moment enkele verouderde modellen in productie en was op zoek naar een nieuwe zet op de markt. Fokker zag hun concurrenten snel stijgen met de Boeing 727, Boeing 737, Douglas DC-9 en BAC One-Eleven

Fokker stelde in 1979 de F29 voor als nieuw model voor de lijnvluchten. Het model zou 138 zitplaatsen krijgen. Fokker was tegen die tijd al 150 miljoen gulden kwijt aan de ontwikkeling van het nieuwe vliegtuig, de bouw van het vliegtuig zou daarnaast ook nog 17 miljoen gulden gaan kosten.

De eerste vlucht met het model stond gepland voor eind 1983, het model zou dan vanaf begin 1985 dienst gaan doen. Er stond ook een verlengd model met ongeveer 160/180 zitplaatsen gepland voor eind jaren 80.

Ontwerp[bewerken]

De algemene lay-out van het vliegtuig bestond uit een de gestrekte romp meegenomen van de Fokker F28, met een geheel nieuwe superkritische vleugel en twee op de vleugel gemonteerde turbofan motoren. De staart van het vliegtuig was ook een afgeleide van de F28, met zijn hoge gemonteerde liften en karakteristieke luchtremmen.

In het passagiersgedeelte zouden zes stoelen op een rij staan, later werd openlijk toegegeven dat het interieurontwerp gedeeltelijk was overgenomen van de Boeing 707/727/737.

Er werden twee mogelijke motoren bekendgemaakt, te weten: de CFM56-3 ontworpen door CMF International of een nieuw te ontwerpen RJ.500-01, deze motor zou ontworpen worden door Rolls-Royce, IHI, Fuji en Kawasaki.

Einde[bewerken]

Fokker ondervond moeilijkheden bij het aantrekken van industriële partners en het lukte slecht luchtvaartmaatschappijen te interesseren in de nieuwe F29. Uiteindelijk vond het een partner in McDonnell Douglas dat op dat moment ook plannen had voor een nieuw ontwerp. Het leidde tot de MDF 100, dit model was een mix van de door Fokker ontworpen F29 en de door McDonnell Douglas ontworpen DC modellen.

Door het combineren van deze twee modellen was het oude ontwerp van de F29 van de baan.