Frank Van Acker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Frank Van Acker
2011-08-09 Bruges monument Frank van Acker.JPG
Geboren Brugge, 10 januari 1929
Overleden 22 april 1992
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Partij BSP / SP
Functies
1954 - ? Federaal secretaris BSP Brugge
1957 - 1958 Kabinetsadviseur van minister
Achille Van Acker
1959 - 1965 Gemeenteraadslid Brugge
1961 - 1965 Volksvertegenwoordiger
1965 - 1966 Adviseur van vice-premier
Antoon Spinoy
1968 - 1969 adjunct-kabinetschef van minister
Freddy Terwagne
1969 - 1972 Senator
1971 - 1992 Gemeenteraadslid Brugge
1972 - 1973 Staatssecretaris voor Begroting
1973 - 1974 Minister van Sociale Voorzorg
1974 - 1983 Volksvertegenwoordiger
1977 - 1992 Burgemeester Brugge
1985 - 1992 Minister van staat
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Frank Marie Grégoire Van Acker (Brugge, 10 januari 1929 - 22 april 1992) was Belgisch volksvertegenwoordiger, senator en minister, alsook burgemeester van Brugge.

Biografie[bewerken]

Hij werd geboren als derde zoon van de latere eerste minister Achille Van Acker en Anna Verhé. Hij studeerde af als doctor in de rechten maar na drie jaar aan de balie, ook al bleef hij geregistreerd als advocaat tot in 1984, koos hij voor een politieke loopbaan. In 1954 werd hij federaal secretaris van BSP-afdeling van Brugge, waarna hij van 1957 tot 1958 kabinetsadviseur werd bij zijn vader. In 1965-1966 was hij adviseur bij vice-premier Antoon Spinoy en in 1968-1969 was hij adjunct-kabinetschef bij minister van Communautaire Betrekkingen Freddy Terwagne.

Hij werd in 1961, het jaar dat zijn vader Kamervoorzitter werd, voor de eerste maal tot volksvertegenwoordiger verkozen en bleef dit tot in 1965. In 1969 werd hij verkozen in de Senaat, om in 1974 in opvolging van zijn vader terug te keren naar de Kamer, waar hij bleef zetelen tot in 1983. In de periode december 1971-oktober 1980 zetelde hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd. Vanaf 21 oktober 1980 tot januari 1983 was hij lid van de Vlaamse Raad, de opvolger van de Cultuurraad en de voorloper van het huidige Vlaams Parlement. Van Acker was eveneens staatssecretaris voor Begroting in de laatste regering van Gaston Eyskens (1972-1973) en minister van Sociale Voorzorg in de twee regeringen Leburton (1973-1974).

Sinds 1959 was hij lid van de Brugse gemeenteraad (met een onderbreking tussen 1965 en 1971). Aanvankelijk beperkte hij zich tot een rol op de achtergrond, maar wanneer bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1976 de onderling ruziënde CVP haar absolute meerderheid verloor, slaagde hij er in een grote anti-CVP-coalitie op de been te brengen. Door een kleine lijst zonder verkozenen werd evenwel een klacht ingediend bij de Raad van State, waardoor het aantreden van een nieuwe coalitie werd vertraagd en van Acker pas half 1977 als burgemeester aan het hoofd van een college van socialisten, liberalen, Vlaams-nationalisten en zogenaamde christendemocraten kon benoemd worden. Deze ploeg maakte vooral werk van de renovatie van de binnenstad, waar de auto (van Acker had zelf geen rijbewijs) plaats moest ruimen voor de fietser en voetganger en het asfalt door kasseien werden vervangen (de bijnaam “Frank Kalseide” voor de Brugse burgemeester lag dan ook voor de hand). Van Acker had oog voor de milieuproblematiek en probeerde zich ook te verzetten tegen het vervoer van radioactief afval over het Brugse grondgebied. Dat de Bruggeling deze inspanningen wel kon waarderen, bleek bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1982 waarbij de meerderheid, inz. de socialisten, hun stemmen- en zetelaantal vergrootten. Ook in 1988 boekten de meerderheidspartijen een overwinning, en breidde de BSP haar zetelaantal nog verder uit tot 19 (in 1976 waren dat er maar 13, terwijl de CVP de omgekeerde beweging van 22 naar 15 zetels had gemaakt).

Van Acker was jarenlang de sterke man van de socialistische beweging in Brugge en durfde vanuit die in jaren opgebouwde machtspositie ook al eens eigenmachtig optreden. Toen het Nationaal Verbond van Socialistische Mutualiteiten (NVSM) besliste om – uit financiële overwegingen – de verschillende federale tijdschriften te vervangen door een nationaal magazine, weigerde van Acker het door zijn vader opgerichte Vlaams Weekblad op te geven. Terwijl hij de verspreiding van het nationale tijdschrift tegenhield, bleef hij verder federaal geld in de eigen verlieslatende publicatie investeren. Dezelfde regionale reflex lag ook aan de basis van zijn verzet als voorzitter van de Federatie van Socialistische Mutualiteiten van Brugge-Oostende tegen de eenmaking van de West-Vlaamse socialistische ziekenbonden. Zijn afkeer van een geautomatiseerde administratie stond bovendien een moderne organisatie van de ziekenbond in de weg, waardoor de mutualiteit na zijn overlijden in de problemen kwam.

Frank van Acker overleed vrij onverwacht, ook al was hij al een tijdje ziek, op 22 april 1992. Velen zagen begin jaren ’80 voor hem nog een voorname rol weggelegd in de nationale politiek of als voorzitter van de BSP (terwijl hijzelf Karel Van Miert naar voor zou hebben geschoven), maar hij koos ervoor zich volledig aan zijn mandaat als burgemeester te wijden. Toch speelde hij achter de schermen nog een belangrijke rol binnen de partijgeledingen als ‘eminence grise’. Eind jaren ’80 was hij nog betrokken bij een commissie die de sociale zekerheid moest hervormen, maar het Plan Van Acker werd nooit gerealiseerd nadat de socialisten in 1981 uit de regeringszetels waren gewipt. Op 5 juni 1985 was hij bovendien tot minister van Staat benoemd.

Externe link[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Koen ROTSAERT, Lexicon van de parlementariërs van het arrondissement Brugge, 1830-1995, Brugge, 2006.
Voorganger:
Maurice Denis
Staatssecretaris voor Begroting
1972
Opvolger:
Leo Tindemans
Voorganger:
Louis Namèche
Minister van Sociale Voorzorg
1973-1974
Opvolger:
Placide De Paepe
Voorganger:
Michel Van Maele
Burgemeester van Brugge
1977-1992
Opvolger:
Fernand Bourdon