Friso de Zeeuw

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Friso de Zeeuw
Friso de Zeeuw 2016.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Willem Cornelis Theodorus Friso de Zeeuw
Geboren 11 januari 1952
Partij Tot 01-01-2016:PvdA, daarna partijloos
Politieke functies
1978-1980 Gemeenteraad Monnickendam
1980-1987 Wethouder Monnickendam
1988-1993 Provinciale Staten Noord-Holland
1993-1998 Gedeputeerde Noord-Holland
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Friso de Zeeuw (Rotterdam, 11 januari 1952) is een Nederlands jurist, projectontwikkelaar, bestuurder, adviseur, hoogleraar, publicist, DDR-deskundige en oud-politicus.

Biografie[bewerken]

De Zeeuw studeerde, na het behalen van zijn gymnasium-Beta- diploma, staats- en bestuursrecht aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Hij werkte van 1976 tot 1979 bij een stedenbouwkundig bureau. Daarna was hij werkzaam bij de gemeente Amsterdam en was tegelijkertijd wethouder van de toenmalige gemeente Monnickendam (1980-1987). Van 1987 tot 1993 was hij senior organisatieadviseur bij Berenschot. Van 1993 tot 1998 was hij vervolgens gedeputeerde van de provincie Noord-Holland. Van 1998 tot 1 mei 2016 was hij directeur Nieuwe Markten van BPD (voorheen Bouwfonds Ontwikkeling). De Zeeuw is een van de grondleggers van het magazine van BPD over gebiedsontwikkeling, NAW[1] Op 22 april 2016 nam De Zeeuw na achttien jaar afscheid van BPD. Vanaf 2006 is De Zeeuw parttime praktijkhoogleraar Gebiedsontwikkeling aan de faculteit Bouwkunde van de TU Delft. In de leeropdracht van zijn leerstoel staat 'goed opdrachtgeverschap bij gebiedsontwikkeling' centraal. De focus ligt daarbij op de samenwerking tussen overheid en marktpartijen. Als tweede accent geldt 'duurzame gebiedsontwikkeling en marktkwaliteit'. De leerstoel verzorgt onderwijs, doet onderzoek en agendeert actuele kwesties (‘maatschappelijke activiteiten’).[2] Verder bekleedt hij een tiental bestuursfuncties en commissariaten.[3] en is voorzitter van het Actieteam Ontslakken Gebiedsontwikkeling, ambassadeur van het ’Versnellingsteam Gebiedsontwikkeling’ en voorzitter van de Proeftuinen Omgevingswet.[4]

Publicaties, conferenties en boeken[bewerken]

Over de ruimtelijk economische ontwikkeling in West-Europa heeft De Zeeuw enkele artikelen gepubliceerd. Daarin maakt hij korte metten met de ’Blauwe Banaan’. Die symboliseerde lange tijd de economische ruggengraat van de EU. Volgens De Zeeuw klopt dat beeld niet.[5] Op basis van rondetafelgesprekken met gemeenten en ontwikkelingsbedrijven publiceerde hij in 2016 een essay over de woningbouwopgaven en de ruimtelijke planning, onder de titel ‘Geef wonen de ruimte’.[6]

Hij initieerde in 2015 en 2016 twee rondetafelconferenties over de aanpak van gebiedsontwikkeling in Nederland en Nordrhein-Westfalen, met het doel om te leren van de vergelijking.[7] Daarnaast publiceerde hij onder meer over gebiedsontwikkeling in Engeland en Singapore.[8] [9] [10] De Zeeuw heeft twee boeken over gebiedsontwikkeling gepubliceerd: "De engel uit het marmer" (2007) en "De engel uit graniet" (2009, samen met Agnes Franzen) [11], [12] Ook schreef hij een boek over de DDR: "Fascinatie DDR".[13] Talloze artikelen en columns verschenen van zijn hand.[14] In opdracht van de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken, deed in 1999 een commissie onder zijn voorzitterschap onderzoek naar het functioneren van kleine gemeenten in een zestal verschillende regio’s. De commissie deed in haar rapport ‘Gemeenten: meer dan lokaal bestuur’ een aantal aanbevelingen die weinig van hun actualiteit hebben verloren.[15]
De Zeeuw analyseerde de positie van gemeentelijke grondbedrijven.[16]
Over nieuwe ontwikkelingen in de wereld van het gemeentebestuur publiceert hij vaak samen met Kirsten Veldhuijzen, bijvoorbeeld over de romantiek van de ’zelfkazende burger in de grootschalige comfortzone’.[17] Een uitgesproken opvatting heeft De Zeeuw over ambtelijke fusies als alternatief voor gemeentelijke herindeling. Hij verzet zich fel tegen die fusies die volgens hem een ambtelijke machtsovername impliceren.[18]

DDR-Museum[bewerken]

Het DDR-Museum van Nederland zetelt in het huis van De Zeeuw te Monnickendam. Daartoe heeft hij de garage omgebouwd en uitgebreid. Het museum kwam voort uit een verzameling voorwerpen en documenten uit de voormalige DDR, die hij met zijn echtgenote sinds de val van de Berlijnse Muur in 1989 heeft aangelegd.[19] [20] Het museum is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardig kenniscentrum. Incidenteel worden grotere bijeenkomsten georganiseerd zoals in maart 2016 in de Openbare Bibliotheek Amsterdam, met 260 bezoekers.[21]

Externe links[bewerken]