Frontex

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (AMOCEB)
Frontex (Frontières extérieures)
Frontex
Bestuurscentrum Warschau, Polen
Oprichting 2004
Motto Libertas Securitas Justitia
"Vrijheid Veiligheid Gerechtigheid"
Directeur Fabrice Leggeri
Website frontex.europa.eu

Frontex (afkorting van het Franse Frontières extérieures, formeel: Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie, ook wel afgekort tot AMOCEB) is een agentschap van de Europese Unie dat zich toespitst op de samenwerking van de lidstaten van de EU ten opzichte van de gezamenlijke Europese buitengrens. Het agentschap werd in 2004 opgericht en is actief sinds 3 oktober 2005. Het heeft zijn hoofdkwartier in Warschau, Polen.

Het agentschap helpt de lidstaten bij de uitvoering van de Europese voorschriften inzake controles van de buitengrenzen en de terugkeer van niet-EU-burgers naar hun land van herkomst. Uiteraard moeten alle lidstaten hun eigen grenzen controleren, maar het agentschap draagt ertoe bij dat dit overal op dezelfde wijze gebeurt. Begin 2019 heeft de Europese Unie 134 officiële grensovergangen.[1]

Eurosur is een Europees grensbewakingssysteem van Frontex in oprichting.

Taken[bewerken | brontekst bewerken]

De belangrijkste taken van het agentschap bestaan erin de EU-landen te helpen hun grenswachten op te leiden, risico's te beoordelen, gebruik te maken van het onderzoek naar nieuwe bewakingstechnologieën en de samenwerking tussen de EU-landen inzake repatriëring van illegale immigranten te coördineren.

In 2015 heeft Frontex wegens de vluchtelingencrisis operatie Triton georganiseerd

Controverses[bewerken | brontekst bewerken]

Illegale pushbacks van migranten in Griekenland[bewerken | brontekst bewerken]

In 2020 waren schepen van Frontex medeplichtig aan zogenaamde illegale "pushbacks" van migranten die via Griekse wateren probeerden het vasteland van Europa te bereiken. Bij dergelijke pushbacks, die volgens het internationaal recht illegaal zijn, worden migranten die zich al in Europese wateren bevinden, teruggestuurd naar gebieden buiten de grenzen van de Europese Unie. De betrokkenheid van Frontex bij deze illegale praktijken vloeit voort uit een analyse van open source bronnen, gelekte documenten, beelden en gesprekken met zowel migranten als Frontex-personeel door onderzoeksjournalisten van Der Spiegel en Bellingcat.[2]

Kritiek[bewerken | brontekst bewerken]

In een verklaring over internationale bescherming die in 2008 aan het Permanent Comité van de UNHCR werd gepresenteerd, heeft een brede coalitie van niet-gouvernementele organisaties hun bezorgdheid geuit over het feit dat veel van het werk van Frontex in feite een gevolg is van een brede afschrikcampagne zonder onderscheid, dat asielzoekers rechtstreeks en via derde landen - al dan niet opzettelijk - geen aanspraak kunnen maken op bescherming op grond van het Vluchtelingenverdrag uit 1951.[3]

Volgens een schriftelijk bewijs van de European Council on Refugees and Exiles (ECRE) en de British Refugee Council, dat is ingediend bij het onderzoek van het Britse Hogerhuis, slaagt Frontex er niet in voldoende aandacht te schenken aan de internationale en Europese wetgeving inzake asiel en mensenrechten, waaronder het Verdrag van 1951 betreffende de status van vluchtelingen en EU-wetgeving met betrekking tot toegang tot asiel en het verbod op refoulement.

Bovendien hebben de ECRE en de British Refugee Council hun bezorgdheid geuit over het gebrek aan duidelijkheid over de verantwoordingsplicht van Frontex voor het waarborgen van de naleving van internationale en EG-wettelijke verplichtingen door lidstaten die betrokken zijn bij door Frontex gecoördineerde operaties. Dit wordt nog verergerd door het gebrek aan transparantie en het ontbreken van onafhankelijk toezicht en democratische verantwoordingsplicht van het Agentschap.[4]

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]