Glasharmonica

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Glasharmonica gebouwd naar het oorspronkelijke ontwerp van Benjamin Franklin

Een glasharmonica, niet te verwarren met de glasharp, is een idiofoon en muziekinstrument dat in 1762 werd uitgevonden door Benjamin Franklin. Het bestaat uit een aantal van klein tot groot oplopende glazen schalen, die in horizontale ligging aan een as bevestigd zijn. De as wordt door een pedaalmechaniek in een draaibeweging gebracht. Met de toppen van de vingers bespeelt men de vochtig gemaakte randen van de schalen.

Mozart, Johann Adolf Hasse, Carl Philipp Emanuel Bach, Beethoven, Donizetti, Ennio Morricone, Jan Erik Mikalsen, Regis Campo, Etienne Rolin, Philippe Sarde, Damon Albarn, Tom Waits, Michel Redolfi, Cyril Morin, Stefano Giannotti, Thomas Bloch, Guillaume Connesson en schreven werken voor glasharmonica. Richard Strauss paste het instrument toe in de opera Die Frau ohne Schatten (1914).

Thomas Bloch aan de glasharmonica

Externe links[bewerken]