Hermann Balck

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hermann Balck
Generaal Hermann Balck
Generaal Hermann Balck
Geboren 7 december 1897
Danzig, Koninkrijk Pruisen, Duitse Keizerrijk
Overleden 29 november 1982
Asperg, Baden-Württemberg, Bondsrepubliek Duitsland
Begraven Hasefriedhof, Osnabrück, Osnabrücker Stadtkreis, Nedersaksen, Duitsland[1]
Land/partij Flag of the German Empire.svg Duitse Keizerrijk
Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Weimarrepubliek
Flag of German Reich (1935–1945).svg nazi-Duitsland
Onderdeel War Ensign of Germany 1903-1918.svg Deutsches Heer
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehr
Balkenkreuz.svg Heer
Dienstjaren 1913 - 1945
Rang Collar tabs for the Generals of the Heer.svg Rank insignia of General of the Wehrmacht v.svg
General der Panzertruppe
Eenheid Hannoversches Jäger-Bataillon Nr. 10
Reserve-Jäger-Bataillon Nr. 22.
Leiding over 6e Leger (Duitsland)
(23 december 1944 –
8 mei 1945)

XXXXVIII. Armeekorps
(15 november 1943 –
19 augustus1944)
11. Panzer-Division (Wehrmacht)
(16 mei 1942 – 4 maart 1943)
2. Panzer-Division (Wehrmacht)
3. Panzer-Division (Wehrmacht)

Slagen/oorlogen Eerste Wereldoorlog

Tweede Wereldoorlog

Onderscheidingen Zie decoraties
Ander werk Magazijn medewerker

Hermann Balck (Danzig, 7 december 1897Asperg, 29 november 1982) was een Duits generaal. Hij bracht het tot General der Panzertruppe (generaal met vier sterren) en werd onder andere onderscheiden met het Ridderkruis van het IJzeren Kruis met Eikenloof, Zwaarden en Briljanten.

Deze onderscheiding werd slechts 27 keer verleend. In deze uitvoering werden 250 kleine diamanten op het eikenloof geplaatst. Ook de gevesten van de zwaarden werden met diamanten versierd. Van de ruim tien miljoen militairen die Duitsland tijdens de oorlog onder de wapenen had, kregen slechts 27 deze onderscheiding. Tien van hen waren piloten, twee tankbestuurders, twee onderzeebootkapiteins en veertien generaals, maarschalken of andere legeraanvoerders.

Balck diende in de Eerste Wereldoorlog als infanterie-officier, en zijn eenheid speelde een belangrijke rol in de uitvoering van het Schlieffenplan. Hij was betrokken bij de oversteek van de Maas bij Sedan. Hij vocht op de westelijke, oostelijke, Italiaanse en Balkanfronten. In de loop van de oorlog werd hij zeven keer gewond en gedecoreerd met het IJzeren Kruis 1e Klasse. Balck werd in oktober 1918 voorgedragen voor de Orde Pour le Mérite maar de oorlog eindigde voordat de voordracht was behandeld. Anders zou hij net als zijn vader luitenant-generaal William Balck de felbegeerde "Blauer Max" hebben gedragen. Hij ontving eerder, op 13 december 1917, de gebruikelijke "opstap" naar het Pour le Mérite, het ridderkruis van de Huisorde van Hohenzollern met de Zwaarden.

In mei 1945 vocht Hermann Balck in Hongarije tegen het Rode Leger. Hij ontging Sovjet-krijgsgevangenschap door zich in Oostenrijk aan de Amerikanen over te geven. Hij werd na de oorlog vervolgd voor een oorlogsmisdrijf; de justitiële moord op luitenant-kolonel der Artillerie Johann Schottke. Deze officier had nagelaten de gevraagde vuursteun te geven. Bij nader onderzoek bleek Johann Schottke dronken. Generaal Balck liet de falende officier standrechtelijk fusilleren zonder de voorgeschreven krijgsraad bijeen te roepen. Hermann Balck zat de helft van de hem opgelegde drie jaar gevangen. Toen kreeg hij gratie.

In de Tweede Wereldoorlog vocht Hermann Balck in Frankrijk, in Griekenland en aan het Oostfront.

Balck leverde vele jaren na de Tweede Wereldoorlog, in het kader van een NAVO-evaluatie in 1979 en 1980, een belangrijke bijdrage aan een beter begrip van de twintigste-eeuwse Duitse militaire militaire tradities en tactiek.

Militaire loopbaan[bewerken]

Decoraties[bewerken]

Lectuur[bewerken]

  • Balck, Hermann. Ordnung im Chaos / Erinnerungen 1893-1948 . Biblio, Osnabrück, Duitsland. 1981, ISBN 3-7648-1176-5 .