Hermann Balck

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hermann Balck
Generaal Hermann Balck
Generaal Hermann Balck
Geboren 7 december 1897
Danzig, Koninkrijk Pruisen, Duitse Keizerrijk
Overleden 29 november 1982
Asperg, Baden-Württemberg, Bondsrepubliek Duitsland
Begraven Hasefriedhof, Osnabrück, Osnabrücker Stadtkreis, Nedersaksen, Duitsland[1]
Land/partij Flag of the German Empire.svg Duitse Keizerrijk
Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Weimarrepubliek
Flag of German Reich (1935–1945).svg nazi-Duitsland
Onderdeel War Ensign of Germany 1903-1918.svg Deutsches Heer
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehr
Balkenkreuz.svg Heer
Dienstjaren 1913 - 1945
Rang Arabesque generas Germany.pngGeneral der Panzertruppe
Eenheid Hannoversches Jäger-Bataillon Nr. 10
Reserve-Jäger-Bataillon Nr. 22.
Leiding over 6e Leger (Duitsland)
(23 december 1944 –
8 mei 1945)
XXXXVIII. Armeekorps
(15 november 1943 –
19 augustus1944)
11. Panzer-Division (Wehrmacht)
(16 mei 1942 – 4 maart 1943)
2. Panzer-Division (Wehrmacht)
3. Panzer-Division (Wehrmacht)
Slagen/oorlogen Eerste Wereldoorlog

Tweede Wereldoorlog

Onderscheidingen Zie decoraties
Ander werk Magazijn medewerker

Hermann Balck (Danzig, 7 december 1897Asperg, 29 november 1982) was een Duits generaal. Hij bracht het tot General der Panzertruppe (generaal met vier sterren) en werd onder andere onderscheiden met het Ridderkruis van het IJzeren Kruis met Eikenloof, Zwaarden en Briljanten.

Deze onderscheiding werd slechts 27 keer verleend. In deze uitvoering werden 250 kleine diamanten op het eikenloof geplaatst. Ook de gevesten van de zwaarden werden met diamanten versierd. Van de ruim tien miljoen militairen die Duitsland tijdens de oorlog onder de wapenen had, kregen slechts 27 deze onderscheiding. Tien van hen waren piloten, twee tankbestuurders, twee onderzeebootkapiteins en veertien generaals, maarschalken of andere legeraanvoerders.

Balck diende in de Eerste Wereldoorlog als infanterie-officier, en zijn eenheid speelde een belangrijke rol in de uitvoering van het Schlieffenplan. Hij was betrokken bij de oversteek van de Maas bij Sedan. Hij vocht op de westelijke, oostelijke, Italiaanse en Balkanfronten. In de loop van de oorlog werd hij zeven keer gewond en gedecoreerd met het IJzeren Kruis 1e Klasse. Balck werd in oktober 1918 voorgedragen voor de Orde Pour le Mérite maar de oorlog eindigde voordat de voordracht was behandeld. Anders zou hij net als zijn vader luitenant-generaal William Balck de felbegeerde "Blauer Max" hebben gedragen. Hij ontving eerder, op 13 december 1917, de gebruikelijke "opstap" naar het Pour le Mérite, het ridderkruis van de Huisorde van Hohenzollern met de Zwaarden.

In mei 1945 vocht Hermann Balck in Hongarije tegen het Rode Leger. Hij ontging Sovjet-krijgsgevangenschap door zich in Oostenrijk aan de Amerikanen over te geven. Hij werd na de oorlog vervolgd voor een oorlogsmisdrijf; de justitiële moord op luitenant-kolonel der Artillerie Johann Schottke. Deze officier had nagelaten de gevraagde vuursteun te geven. Bij nader onderzoek bleek Johann Schottke dronken. Generaal Balck liet de falende officier standrechtelijk fusilleren zonder de voorgeschreven krijgsraad bijeen te roepen. Hermann Balck zat de helft van de hem opgelegde drie jaar gevangen. Toen kreeg hij gratie.

In de Tweede Wereldoorlog vocht Hermann Balck in Frankrijk, in Griekenland en aan het Oostfront.

Balck leverde vele jaren na de Tweede Wereldoorlog, in het kader van een NAVO-evaluatie in 1979 en 1980, een belangrijke bijdrage aan een beter begrip van de twintigste-eeuwse Duitse militaire militaire tradities en tactiek.

Militaire loopbaan[bewerken]

Flag of the German Empire.svg Deutsches Heer
Oberjäger 27 maart 1913[2]
Fähnrich 18 december 1913[2]
German Imperial Army Leutnant insignia.png Leutnant 10 augustus 1914[2]
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehr
German Imperial Army Oberleutnant insignia.png Oberleutnant 1 mei 1924[2]
German Imperial Army Hauptmann insignia.png Rittmeister 1 februari 1929[2]
Flag of German Reich (1935–1945).svg Heer (Wehrmacht)
Collar tabs of Offiziere of the Heer.svg Insignia Wehrmacht Heer Major 1.svg Major 1 juni 1935[2]
Collar tabs of Offiziere of the Heer.svg Insignia Wehrmacht Heer LtColonel 1.svg Oberstleutnant 1 februari 1938[2]
Collar tabs of Offiziere of the Heer.svg Insignia Wehrmacht Heer Colonel 1.svg Oberst 1 augustus 1940[2]
Collar tabs for the Generals of the Heer.svg Rank insignia of Generalmajor of the Wehrmacht v.svg Generalmajor 1 augustus 1942[2]
Collar tabs for the Generals of the Heer.svg Rank insignia of Generalleutnant of the Wehrmacht v.svg Generalleutnant 21 januari 1943[2]
Collar tabs for the Generals of the Heer.svg Rank insignia of General of the Wehrmacht v.svg General der Panzertruppe 12 november 1943[2][3]

Decoraties[bewerken]

  • 17 mei 1942[3]
  • 20 december 1942[3]
  • 9 september 1944[3]

Lectuur[bewerken]

  • Balck, Hermann. Ordnung im Chaos / Erinnerungen 1893-1948 . Biblio, Osnabrück, Duitsland. 1981, ISBN 3-7648-1176-5 .
Bronnen, noten en/of referenties
  • Deze tekst is gedeeltelijk een vertaling van de Duitse en Engelstalige Wikipedia
  • Fellgiebel, Walther-Peer. Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939–1945 – Die Inhaber der höchsten Auszeichnung des Zweiten Weltkrieges aller Wehrmachtsteile. Friedberg, Duitsland: Podzun-Pallas. 2000, ISBN 978-3-7909-0284-6.
  • Thomas, Franz. Die Eichenlaubträger 1939–1945 Band 1: A–K. Osnabrück, Duitsland: Biblio-Verlag. 1997, ISBN 978-3-7648-2299-6.
  • Thomas, Franz; Wegmann, Günter. Die Ritterkreuzträger der Deutschen Wehrmacht 1939–1945 Teil III: Infanterie Band 1: A–Be. Osnabrück, Duitsland: Biblio-Verlag. 1987, ISBN 978-3-7648-1153-2.

  1. http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=120871095
  2. a b c d e f g h i j k l m http://www.geocities.com/~orion47/
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r http://nl.ww2awards.com/person_file.asp?id=204
  4. Fellgiebel 2000, p.121
  5. Fellgiebel 2000, p.62
  6. Fellgiebel 2000, p.40
  7. Fellgiebel 2000, p.37
  8. a b c d Thomas 1997, p.20
  9. a b c d e Thomas and Wegmann 1987, p.204