Hoofdman van Drouwen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Grafgiften
Plaats Drouwen
Datering 1800 v.Chr.[1]
Periode Sögel-Wohldegroep
Cultuur Onbekend
Portaal  Portaalicoon   Archeologie

De Hoofdman van Drouwen (ook wel: Stamhoofd van Drouwen)[1] is de benaming van een graf met een groot aantal grafgiften uit de Bronstijd (circa 1800 v.Chr.). Het skelet is volledig vergaan[2]

Het graf werd in 1927 ontdekt door Albert van Giffen.[2] in de buurt van de Drentse plaats Drouwen.

Inventarisatie[bewerken]

Gezien de rijkdom aan giften bestaat het vermoeden dat de persoon in het graf een belangrijke rol moet hebben gespeeld in de gemeenschap waarin hij leefde, bijvoorbeeld stamhoofd.

Omstreeks 1600 v.Chr. ontstaat in Noordwest-Duitsland de Sögel-Wohldegroep, welke contacten met Bohemen vertoont. Het graf van de Hoofdman van Drouwen bevat onder andere een bronzen zwaard en scheermes van Sögeler type.[3]

De grafgiften bestaan uit bronzen voorwerpen: een Noord-Duits zwaard met versierd lemmet en de restanten van een schede, een randbijl en een scheermes uit Groot-Brittannië.[4] Ook twee gouden spiraalringen (waarschijnlijk oorringen) behoren tot de inventaris. Tot slot ook flink wat voorwerpen van vuursteen: negen pijlpunten, een slijpsteen en een vuurslag.[2]

Het zwaard is het oudste zwaard van Nederland.

Zie ook[bewerken]

Literatuurverwijzingen[bewerken]

  1. a b Website Drents Museum.
  2. a b c Gerding, M & Hillinga, H. (2007). Het Drenthe Boek. Zwolle: Waanders Uitgevers.
  3. L. Louwe Kooijmans en P. Stuart, Prehistorie en vroegste geschiedenis van ons land, Staatsdrukkerij, Den Haag
  4. Website Vrije Universiteit Amsterdam: Aard- en levenswetenschappen.