Hyperparathyreoïdie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hyperparathyreoïdie
Illu thyroid parathyroid.jpg
Coderingen
ICD-10 E21
ICD-9 252.0
DiseasesDB 20710
MedlinePlus 001215
eMedicine emerg/265med/3200
MeSH D006961
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Hyperparathyreoïdie is een aandoening waarbij door overactiviteit van de bijschildklieren te veel parathyreoïdhormoon (PTH) geproduceerd wordt.

Het bijschildklierhormoon regelt calcium- en fosfaatgehalte en helpt bij het handhaven van deze niveaus.

Hyperparathyreoïdie als gevolg van problemen in de klieren zelf (adenoom, hyperplasie of carcinoom van de bijschildklieren) wordt aangeduid als primaire hyperparathryreoïdie en leidt tot hypercalciëmie (verhoogd calciumgehalte). Ook behandeling met lithium kan hyperparathyreoïdie veroorzaken. Het kan ook optreden als gevolg van een laag calciumgehalte, als gevolg van vitamine D-deficiëntie of een chronische nierziekte, dit wordt aangeduid als secundaire hyperparathyreoïdie. In alle gevallen zal de verhoogde PTH-concentratie schadelijk zijn voor botopbouw en is behandeling vaak nodig.

Hyperparathyreoïdie werd voor het eerst beschreven en behandeld in de jaren 1930 door Fuller Albright van het Massachusetts General Hospital, werkzaam bij de Mallinckrodt General Clinical Research Center.