Iljoesjin Il-18

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Iljoesjin Il-18
223rd Flight Unit Ilyushin Il-18.jpg
Fabrikant Iljoesjin
Lengte 37,42 m
Spanwijdte 36,90 m
Hoogte (vanaf de grond) 10,17 m
Stoelen voor passagiers 120
Leeggewicht 27.980 kg
Vleugeloppervlak 140 m²
Max. startgewicht 64.000 kg
Motoren 4 x Ivtsjenko AI-20M
Max. stuwkracht per motor 4.000 pk
Kruissnelheid 685 km/u
Kruishoogte 9.150 m
Max. reikwijdte 4.800 km
Eerste vlucht 4 juli 1957
Status in gebruik
Aantal gebouwd ± 600
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

Twee vliegtuigen hebben de naam Iljoesjin Il-18[1] gedragen. Het eerste toestel was een op de B-29 Superfortress gebaseerd toestel. Na een jaar van testvluchten werd dit project gestaakt. Het tweede model met dezelfde naam is wel in gebruik gekomen, van alle versies zijn in totaal zo'n 600 exemplaren gebouwd.

Ilyushin Il-18[bewerken | brontekst bewerken]

Het tweede model Iljoesjin Il-18 (Russisch: Ильюшин Ил-18) (NAVO-codenaam: Coot) is een groot turboproptoestel dat uiterlijke gelijkenis toont met de Lockheed L-188 Electra. Het toestel heeft een capaciteit van 100 tot 120 passagiers en maakte zijn eerste vlucht in 1957, waarna het in 1959 bij Aeroflot in dienst kwam.

De Il-18 was en is een van de meest succesvolle toestellen gebouwd door de Sovjet-Unie, na meer dan veertig dienstjaren vliegen er wereldwijd nog steeds enkele tientallen civiele exemplaren van het toestel bij een aantal luchtvaartmaatschappijen.

Van het toestel zijn ook diverse militaire varianten gebouwd, zoals de Iljoesjin Il-20 ELINT, de Iljoesjin Il-22 en de Iljoesjin Il-24. Daarnaast is er ook maritiem verkenningstoestel gebouwd, de Iljoesjin Il-38.

Varianten[bewerken | brontekst bewerken]

Van de Il-18 zijn in de loop der jaren diverse varianten verschenen. De Il-18 was de basisversie, deze versie kon 75 passagiers vervoeren en maakte gebruik van Kuznetsov motoren. Slechts twintig toestellen van deze basisversie werden gebouwd voordat de volgende modellen op de markt kwamen:

Il-18B[bewerken | brontekst bewerken]

Een iets verlengde variant, met plaats voor 84 passagiers. Dit was de eerste variant die gebruik maakte van de Ivtsjenko motoren.

Il-18V[bewerken | brontekst bewerken]

Deze variant vloog voor het eerst in 1961 en werd al snel de standaard voor Aeroflot. De Il-18V kon 90 tot 100 passagiers vervoeren.

Il-18I[bewerken | brontekst bewerken]

De Il-18I beschikte over Ivtsjenko motoren met een groter vermogen van 4.250 pk. Daardoor kon de passagierscapaciteit worden verhoogd tot 122 passagiers, maar dan moest wel het achterste toilet verwijderd worden.

Il-18D[bewerken | brontekst bewerken]

De Il-18D is een variant van de Il-18I met een extra brandstoftank waardoor het mogelijk werd non-stop de lijndienst Moskou-Vladivostok te vliegen.

Il-20 Coot-A[bewerken | brontekst bewerken]

Militaire ELINT versie; ook gekend als de Il-18D-36 Bizon

Il-20RT[bewerken | brontekst bewerken]

Voor telemetrie en communicatie relais; is gebruikt om de Sovjet ruimteprogramma te ondersteunen; later vervangen door een variant van de Iljoesjin Il-76

Gebruikers (tegenwoordig)[bewerken | brontekst bewerken]

Ongeval[bewerken | brontekst bewerken]

In april 1974 stortte een Aeroflot Iljoesjin Il-18V neer kort na de start van de luchthaven Poelkovo bij Sint-Petersburg. Alle 102 passagiers en zeven bemanningsleden kwamen hierbij om het leven.[2]

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Overig[bewerken | brontekst bewerken]

Mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Ilyushin Il-18 op Wikimedia Commons.