Johanna van Polanen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Stamboom.png Stamboom
Johanna
1392-1445
Johanna van Polanen geknielt biddend (rechts), met links haar man Engelbrecht
Johanna van Polanen geknielt biddend (rechts), met links haar man Engelbrecht
Vrouwe van Breda en Polanen
Periode 1403-1445
Voorganger Odila van Salm
Opvolger Maria van Loon-Heinsbergen
Gravin van Nassau-Dillenburg
Periode 1403-1445
Voorganger  ?
Opvolger Maria van Loon-Heinsbergen
Vader Jan III
Moeder Odila van Salm
Dynastie Van Polanen-Wassenaer

Johanna van Polanen 10 januari 1392 - Breda, 15 mei 1445) was het enig kind van Jan III van Polanen en gravin Odilia van Salm.

Johanna van Polanen, ook wel Jehenne genoemd, trouwde op 11-jarige leeftijd op 1 augustus 1403 met Engelbrecht I van Nassau-Dillenburg in Breda, die door zijn huwelijk met Johanna heer van Breda werd (1403-1442); het paar woonde in het Kasteel van Breda. Ook beschikte zij over woningen in Brussel en Mechelen. Bij de keuze van haar man speelde vermoedelijk mee dat Engelbrecht een buitenstaander was terwijl op zijn afkomst niets viel aan te merken. De Nassaus waren een oud adellijk geslacht uit het Middenrijnse gebied. Het huwelijk ging gepaard met intriges waarin haar moeder Odilia en haar oom van vaderszijde Hendrik van de Leck de hoofdrol speelden.

Johanna en Engelbrecht kregen zes kinderen:

  • Jan IV, geboren op 1 augustus 1410
  • Hendrik II, geboren op 7 januari 1414
  • Margaretha, geboren voor 1415
  • Willem, geboren in december 1416
  • Maria, geboren 2 februari 1418
  • Filips, geboren 13 oktober 1420.

Tot Johanna's erfenis (oorspronkelijk verworven door Willem van Duivenvoorde) behoorden vele heerlijkheden en ridderhofsteden in Holland en Brabant, Henegouwen, Utrecht, Zeeland en de westhoek van de Krimpenerwaard met de dorpen Krimpen aan de Lek, Krimpen aan den IJssel, Lekkerkerk en Ouderkerk aan den IJssel. Door haar huwelijk begon de opkomst van het Huis Nassau in de Nederlanden.

  • Volgens Hofdijk verbleef Johanna toen ze veertien jaar oud was soms op het kasteel de Slotbossetoren bij Oosterhout. Daar werd ze bemind door een minstreel die haar regelmatig toezong aan de voet van het kasteel. Er is geen enkel bewijs voor deze bewering die eerder lijkt te zijn ontsproten uit een romantische fantasie van W.J. Hofdijk, Merkwaardige kasteelen in Nederland, (1824)

Na haar dood werd Johanna bijgezet in het graf van haar man, het Praalgraf van Engelbrecht I van Nassau in de Grote- of Onze Lieve Vrouwekerk op de Grote Markt in Breda.

Literatuur[bewerken]

  • A.C.M. Kappelhof, 'Het Huis Oranje-Nassau: een dynastie van overlevers', in: Limburg/Het Oude Land van Loon, 92 (2013) 197-200 (ook op www.academie.edu)

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties