Lichaamstaal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Tennisser Sébastien Grosjean uit zijn vreugde na een gewonnen wedstrijd tijdens de Australian Open 2007

Lichaamstaal is het geheel van communicatieve boodschappen dat door middel van gebaren, mimiek, lichaamshouding, stemgeluid en oogcontact wordt overgebracht. Het is een vorm van non-verbale communicatie die net zoals taal (stem of schrift) veel inhoudelijke informatie kan overbrengen. Het is een belangrijke communicatievorm bij onderlinge relaties, omdat emoties veelal non-verbaal worden overgebracht. Lichaamstaal lezen, interpreteren en (helpen) verwoorden is veelal de eerste stap richting contact waarna de communicatie op een andere manier verder vorm kan krijgen.

Onderzoek[bewerken | brontekst bewerken]

In de jaren 60 onderzocht Albert Mehrabian menselijke contaminatie bij Amerikanen en onderstreepte het belang van lichaamstaal bij de communicatie van gevoelens en houdingen. Naargelang de consistentie tussen de boodschap en lichaamstaal van de spreker onderscheidde hij een andere waarde van een boodschap voor de luisteraar. Hij kende de verschillende aspecten van lichaamstaal een percentage toe: 7% aan de woorden (Verbal Liking), 38% aan stemgeluid en intonatie (Vocal Liking) en 55% aan mimiek (Facial Liking).

Voorzichtigheid is geboden bij het overnemen van deze bevindingen voor niet-emotionele communicatie, voor hedendaags communiceren en voor niet-Amerikaanse onderzoeksgroepen. Men dient er rekening mee te houden dat deze en andere vergelijkingen met betrekking tot het relatieve belang van verbale en non-verbale boodschappen zijn afgeleid uit experimenten die betrekking hadden op de communicatie van gevoelens van de luisteraar (dat wil zeggen: voorkeur-afkeer) en attitudes (non-verbale houding / lichaamstaal) van de spreker.[1]

Meer dan woorden[bewerken | brontekst bewerken]

Tijdens ons contact vertellen we elkaar dus veel meer dan met alleen woorden. Zonder woorden zeggen we veel over de betrekking: wie ben ik, wat vind ik van jou, hoe is onze relatie en wat bedoel ik eigenlijk met wat ik zeg. Hier gaat het er dan niet meer om wat we precies zeggen, maar meer om wat we erbij voelen. Gevoelens zijn moeilijk onder woorden te brengen. Makkelijker dan met woorden maken we elkaar door middel van lichaamstaal duidelijk wat we precies bedoelen. Zo wordt het duidelijk of er bijvoorbeeld een onderliggende betekenis is bij wat we zeggen, en hoe we met de ander in relatie staan. Lichaamstaal is daarom belangrijk bij het leggen van alle soorten contacten.

Net als bij gesproken taal zijn ook bij lichaamstaal misverstanden mogelijk. Als bijvoorbeeld iemand geeuwt tijdens een gesprek, interpreteert men dat gemakkelijk als "is niet geïnteresseerd", maar misschien heeft de gesprekspartner een slapeloze nacht achter de rug.

Lichaamstaal vraagt daarom ook een juiste, voorzichtige, interpretatie, waarbij rekening wordt gehouden met de context. Zeker nu er sedert eind 20e eeuw meer en meer informatie over lichaamstaal verspreid wordt via internet en andere publicaties. Sollicitanten "weten" nu hoe hun lichaamstaal zelfzekerheid kan uitdrukken, hoe ze "geïnteresseerd" kunnen overkomen. Naar analogie met het gewone schrijven en spreken wordt het steeds meer een probleem om "onbewuste lichaamstaal" te onderscheiden van "bewuste lichaamstaal".

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Commons heeft mediabestanden in de categorie Lichaamstaal.

Externe link(s)[bewerken | brontekst bewerken]