MOX-brandstof

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf MOX)
Ga naar: navigatie, zoeken

MOX-brandstof (Mixed OXides) is een vorm van nucleaire splijtstof die uit meerdere oxiden van splijtbaar materiaal bestaat. Het is een mengsel van plutonium en natuurlijk uranium, opgewerkt uranium of verarmd uranium. MOX is een alternatief voor het laagverrijkt uranium dat in de meeste kernreactors wordt gebruikt. Een mengsel van 7% Pu en 93% U reageert op een vergelijkbare manier als laagverrijkt uranium van 4% verrijking.

Gebruik in MOX is een manier om plutonium, wat een bijproduct is van het kernproces in een kernreactor, op een nuttige manier opnieuw te gebruiken voor energieopwekking. Volgens het jaarverslag van Euratom wordt jaarlijks in de EU ongeveer 11 ton plutonium als MOX gerecycled wat 6 procent besparing oplevert op het verbruik van uraniumerts[1].

In Europa staan 50 kerncentrales die een vergunning voor MOX hebben; in 32 kerncentrales wordt MOX daadwerkelijk gebruikt.[2] Volgens Areva zijn er zeven landen die MOX toestaan, te weten: Nederland, België, Frankrijk, Duitsland, Japan, Zwitserland en de VS.[3]

In Nederland wordt MOX ingezet in de kerncentrale Borssele (KCB). Deze MOX bevat 5,41% splijtbaar plutonium en is daarmee gelijkwaardig aan de al langer in KCB gebruikte splijtstof met 4,4% splijtbaar uranium-235. In Borssele wordt MOX sinds 2014 gebruikt. Volgens de vergunning die EPZ daarvoor heeft gekregen mogen 48 van de 121 splijtstofelementen in de reactor MOX bevatten [4].

De MOX voor Borssele wordt gefabriceerd in de MELOX fabriek in Zuid Frankrijk, die ook levert aan Franse, Duitse, Zwitserse en Japanse kerncentrales. In de toekomst zal de uitgewerkte MOX net zoals de andere oude splijtstofelementen uit KCB in Frankrijk worden opgewerkt, zodat het uranium en plutonium dat nog over is, opnieuw gebruikt kunnen worden. Hiervoor hebben Nederland en Frankrijk een verdrag gesloten (Tractatenblad jaargang 2014, nr.17).

MOX werd ontwikkeld vanaf de vroege jaren 60. Het eerste gebruik wereldwijd was in de BR3-reactor van het SCK•CEN, die in 1963 geladen werd met twaalf MOX-naalden.[5] Ze waren in België gefabriceerd met plutonium afkomstig uit de Verenigde Staten. De opgedane expertise leidde tot de oprichting van Belgonuclaire. De MOX fabriek in Belgie is inmiddels gesloten, de MELOX fabriek van het Franse bedrijf AREVA NC is momenteel marktleider en heeft een capaciteit van 195 ton splijtstof per jaar, genoeg om zo'n dertig kerncentrales te bevoorraden ( http://www.areva.com/EN/operations-1206/melox.html)