Manu Keirse
| Manu Keirse | ||
|---|---|---|
| Algemene informatie | ||
| Geboortenaam | Emmanue͏̈l Antoine Gerard Cornelius Keirse | |
| Adellijke titel | baron | |
| Geboortedatum | 5 februari 1946 | |
| Geboorteplaats | Brugge | |
| Werk | ||
| Beroep | psycholoog | |
| Diversen | ||
| Prijzen en onderscheidingen | Ereteken van de Vlaamse Gemeenschap (11 juli 2018)[1] | |
| De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata. U kunt die informatie bewerken. | ||
Emmanue͏̈l Antoine Gerard Cornelius (Manu) baron Keirse (Brugge, 5 februari 1946) is master in de klinische psychologie, in de medicosociale wetenschappen en het ziekenhuisbeleid, in de seksuologische wetenschappen (KU Leuven) en doctor in de geneeskunde (RU Leiden). Hij behaalde ook een postgraduaat in de organisatieverandering (U Hasselt) en in de gezondheidsethiek (RU Maastricht).
Levensloop
[bewerken | brontekst bewerken]Hij was van 1999 tot 2003 kabinetschef van de minister van Volksgezondheid, Leefmilieu, Voedselveiligheid, Consumentenzaken en Dierenwelzijn. Hij werkte als directeur Patiëntenbegeleiding van de Universitaire Ziekenhuizen KU Leuven en als directeur- bestuurder van het Regionaal Ziekenhuis in Leuven.
Hij is emeritus hoogleraar van de faculteit geneeskunde van de de Katholieke Universiteit Leuven en van de Benelux-universiteit in Eindhoven. Hij is docent in de opleiding Gezinswetenschappen van hogeschool Odisee, van de academie geesteswetenschappen in Utrecht en van HZ University of applied sciences in Vlissingen.
Hij is lid van de Federale Evaluatiecel Euthanasie en bestuurder van diverse organisaties in de gezondheidszorg o.a. Woonzorgnet Dijleland, Villa Rozerood, Trefpunt Zelfhulp, …
Hij is voorzitter van de Stichting Dignity, opgericht om herstel te bieden aan slachtoffers van seksueel misbruik in de Kerk en van de Raad van Toezicht.
Hij is een veelgevraagd spreken over gezondheidszorg, rouw, verlies, de laatste levensfase en palliatieve zorg.
Bibliografie
[bewerken | brontekst bewerken]- 1976: Patiëntenbegeleiding
- 1978: Zwangerschap. Een familiegebeuren
- 1981: Aarzelen aan de deur. Over zieke en ziekenhuis
- 1981: Sterven van bejaarden?
- 1981: Eenzaam en nabij. Over omgaan met sterven
- 1982-1988:Psychosociale aspecten van patiëntenzorg(4 delen)
- 1985: Wat meer is in de mens. Over zingeving aan het ziekbed
- 1986: Patiëntenbegeleiding in het ziekenhuis van morgen
- 1986: Zorgbehoeften van bejaarden
- 1989: Eerste opvang bij perinatale sterfte
- 1992: Afscheid van moeder. Als sterven een stuk leven wordt
- 1995: Helpen bij verlies en verdriet
- 1995: Palliatieve thuiszorg
- 1999: Vingerafdruk van verdriet
- 2002: Kinderen helpen bij verlies
- 2005: Helpen bij ziekte en pijn
- 2006: Stil verdriet
- 2008: Licht in het duister
- 2009: Van het leven geleerd. Levenslessen over verlies en verdriet
- 2010: Verlies van een prille zwangerschap
- 2011: Later begint vandaag
- 2011: Aan weerszijden van de stethoscoop
- 2012: Competenties in moeilijke situaties
- 2013: Wegwijzers naar bijzondere noden
- 2013: Hulpverlener, vergeet jezelf niet
- 2014: Zie de mens. Pleidooi om anders naar elkaar te kijken
- 2015: Als ik er niet meer ben. Goed omgaan met de laatste fase van het leven
- 2017: Mijn moeder, steeds dichterbij
- 2020: Goed leven met kwetsbaarheid en beperking
- 2020: Helpen bij verlies en verdriet in tijden van corona
- 2020: Het wonder van de kleine goedheid
- 2021: De deskundigheid van de machteloosheid
- 2021: Anders leven. Pleidooi voor een humanere en meer verbonden samenleving
- 2023: Rouwen is liefde
Erkenning
[bewerken | brontekst bewerken]In 2016 kreeg hij de Abraham Maslow-prijs voor zijn grensverleggend werk in de psychotherapie. In 2017 werd hij ridder geslagen in de Orde van het Manneke uit de Mane. In 2018 ontving hij een Ereteken van de Vlaamse Gemeenschap.[2] In 2022 kreeg hij het ereteken van de vzw Kinderwens voor zijn werk over perinataal verlies. In 2025 werd hij benoemd tot baron.[3]
In 1977 werd zijn boek ‘Patiëntenbegeleiding’ bekroond met de Glaxo-prijs voor wetenschappelijke prestaties. In 1979 werd zijn boek ‘Zwangerschap. Een familiegebeuren’ bekroond met de Henri Jaspar-prijs voor de kinderbescherming. In 2005 werd de Poolse vertaling van zijn boek ‘Helpen bij verlies en verdriet. Een gids voor het gezin en de hulpverlener’ in Polen bekroond met de Pheniks-prijs omdat het in Polen mee de dood uit het taboe heeft gehaald.
Bestseller 60
[bewerken | brontekst bewerken]| Boeken met noteringen in de Nederlandse Bestseller 60 | Jaar van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen[4] |
|---|---|---|---|---|---|
| Vingerafdruk van verdriet | 2012 | 17-11-2021 | 38 | 2 | |
| Helpen bij verlies en verdriet | 1995 | 27-08-2025 | 52 | 1 |
Literatuur
[bewerken | brontekst bewerken]- Marcel VANSLEMBROUCK, Manu Keirse, in: Lexicon van West-Vlaamse schrijvers, Deel 6, Torhout, 1989.
- ↑ https://www.vlaanderen.be/nl/vlaamse-regering/ereteken-van-de-vlaamse-gemeenschap-2018.
- ↑ Vlaamse eretekens voor onder meer Lutgart Simoens, Jill Peeters en Gaston Durnez. De Standaard (22 juni 2018). Geraadpleegd op 22 juni 2018.
- ↑ Tropisch arts Lut Lynen is een van tien Belgen die in de adelstand worden verheven: “Geen idéé wat dit inhoudt, maar ik ben erg blij”
. De Standaard (17 juli 2025). Geraadpleegd op 18 juli 2025. - ↑ Manu Keirse. De Bestseller 60 (2021). Geraadpleegd op 3 september 2025.
