Margaretha van Oostenrijk (-1266)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Margaretha van Oostenrijk
1204-1266
Margarete von Babenberg.JPG
Koningin-gemaal van het Heilige Roomse Rijk
Periode 1225-1235
Voorganger Constance van Aragon
Opvolger Isabella van Plantagenet
Koningin-gemaal van Bohemen
Periode 1253-1260
Voorganger Cunigonde van Hohenstaufen
Opvolger Cunigonde van Slavonië
Vader Leopold VI van Oostenrijk
Moeder Theodora Angelina van Byzantium

Margaretha van Oostenrijk (?, 1204 - op de burcht Krumau am Kamp, 29 oktober 1266) was door haar huwelijk met de minderjarige Hendrik VII (1211-1242) koningin van het Heilig Roomse Rijk van 1225 tot 1235. Zij is ook bekend als Margarete von Babenberg.[1]

Leven[bewerken]

Zij was de oudste dochter van hertog Leopold VI van Oostenrijk en Stiermareken († 1230) en Theodora Angelina van Byzantium († 1246). Zij was de zuster van de laatste vertegenwoordiger van het Huis Babenberg, Frederik II van Oostenrijk, die in 1246 kinderloos overleed, waardoor een opvolgingscrisis ontstond.

Margaretha van Oostenrijk (Zwettler Bärenhaut, 1310/20, Stift Zwettl)

Eerste huwelijk[bewerken]

Margaretha huwde een eerste maal op 29 november 1225 met Hendrik VII, zoon van keizer Frederik II en Constance van Aragon, Duits koning van 1222-1235. Hendrik was nog minderjarig, veertien jaar, Margaretha was zeven jaar ouder, eenentwintig. Omdat Hendrik reeds in 1222 op elfjarige leeftijd tot koning gekroond was werd Margaretha op 28 maart 1227 op plechtige wijze in Aken door de aartsbisschop van Keulen Hendrik I van Molenarken, tot Rooms koningin gekroond.

Na de dood van zijn schoonvader maakte Hendrik echtscheidingsplannen omdat de bruidsschat nooit betaald was. Mogelijk had het echtpaar een slecht harmoniërend huwelijk. In de bronnen over Hendrik wordt Margarethe nauwelijks genoemd. Na zijn dood gingen er geruchten dat hij er een losbandige levensstijl op nagehouden had en echtelijke trouw had veracht. In 1235 werd Hendrik als koning afgezet en in juli van dat jaar in Worms gevangen genomen en naar Zuid-Italie gebracht. In 1242 werd hij overgebracht van Nicastro naar San Marco Argentano. Onderweg viel hij van zijn paard en stortte in een ravijn. Bronnen houden rekening met zelfmoord. Hij overleed op 10 februari 1242. Zijn keizerlijke vader verzorgde een plechtige bijzetting in de Dom van Cosenza.

Na Hendriks dood bleef Margaretha in Duitsland, haar kinderen waren naar Italië gebracht. In een brief van troost die zij van haar schoonvader ontving spreekt deze liefdevol over de kinderen. Friedrich wordt meerdere malen genoemd als getuige van zijn keizerlijke grootvader Frederik II.

Tweede huwelijk[bewerken]

Als weduwe huwde zij nadien met de nieuwe hertog van Oostenrijk, Ottokar die in 1253 ook koning van Bohemen werd. Bij dit huwelijk was overeengekomen dat Oostenrijk en Stiermarken na de dood van Margaretha, die door bloedverwantschap erfgename was, aan Ottokar zouden toekomen. In 1260 scheidde Margaretha van Ottokar, maar Margaretha bleef in Bohemen vastgehouden. Zij stierf in 1266 zonder kinderen en Ottokar maakte zich meester van Oostenrijk en Stiermarken, totdat hij in 1276 werd afgezet.

Huwelijken en kinderen[bewerken]

1. Van Margarethe en Hendrik zijn de volgende kinderen bekend:

  • Heinrich (na mei 1228 en voor juli 1235)
  • Friedrich (na mei 1228 en voor juli 1235)

2. Uit het huwelijk van Margaretha met Ottokar van Bohemen zijn geen kinderen bekend.