Mokkenschaal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Mokkenschaal is een methode gebruikt bij het onderzoek naar lichamelijke en psychische problemen.[1] Zulk onderzoek levert moeilijk te kwantificeren gegevens. De mokkenmethode kan worden gebruikt om een schaalverdeling aan te brengen in de onderzoeksgegevens. Deze methode is vernoemd naar de politicoloog Rob Mokken, die deze in 1971 voorstelde.[2] De toepassing van deze methode wordt ook wel Mokkenschaalanalyse genoemd.[1]

Algemeen[bewerken]

In een Mokkenschaal wordt een reeks mogelijke antwoorden op een rij gezet, in toenemende ernst van beperkingen. Door op die schaal aan te geven welke vaardigheid iemand nog wel heeft en welke niet, kan een score worden bepaald.

Bij het opstellen van een dergelijke schaal wordt er van uit gegaan dat als iemand een bepaalde score heeft, diegene niet in staat is tot alle activiteiten die onder de score staan, en wel in staat is tot alle activiteiten die boven die score staan.

Voor een bepaald onderzoek worden doorgaans meerdere Mokkenschalen gebruikt, die verschillende dimensies in kaart brengen. Zo kan er bv. een schaal voor mentale zelfredzaamheid zijn, een schaal voor lichamelijke mobiliteit etc.

Bezwaren/risico's[bewerken]

Voor een betrouwbare quantificering dient een schaal homogeen te zijn. Er is een risico dat iemand een bepaalde handeling wel kan verrichten terwijl een handeling die op de schaal als 'makkelijker' staat vermeld, niet kan verrichten. Het is dus van groot belang de schaal homogeen is en goed gevalideerd wordt.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b Bijlage Beperkingenschalen: de Mokkenschaal In: E. Pommer, E. van Gameren, J. Stevens en I. Woittiez, Verschillen in verzorging. De verzorging van ouderen in negen EU-landen, Den Haag: Sociaal en Cultureel Planbureau, april 2007.
  2. Rob Mokken (1971). A theory and procedure of scale analysis with applications in political research.