Normaalkracht

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het rustgewicht van een object is m·g. De normaalkracht die door het object bij een hellend vlak ontwikkeld wordt is aangegeven met N.

Een normaalkracht in de natuurkunde of andere wetenschappen is de kracht die loodrecht op het raakvlak met een voorwerp werkt, en wel van het raakvlak naar het voorwerp toe. Bij een voorwerp zonder versnelling (stilliggend of met constante snelheid) op een vlakke horizontale ondergrond is de normaalkracht bijvoorbeeld even groot als de zwaartekracht. Ze heffen elkaar op waardoor het voorwerp niet van snelheid verandert. Zie ook de betekenis van het rustgewicht.

Bij een voorwerp op een helling (zie figuur) is er een normaalkracht loodrecht op het hellend vlak (N). Deze normaalkracht N is een reactiekracht van de helling, en is in tegengestelde richting met de loodrechte component van de zwaartekracht ( ). De andere component van de zwaartekracht m·g is de component parallel aan de helling met grootte , en deze wordt in geval van een voorwerp in rust opgeheven door de wrijvingskracht f.

Op aarde trekt de zwaartekracht een object in zijn geheel naar het massamiddelpunt van de aarde. Andere krachten, zoals de normaalkracht, hebben vaak een bepaald aangrijp- of contactpunt. In de praktijk is dit meestal niet een puntcontact maar een oppervlak tussen twee objecten, zoals bij een voorwerp op een platform.

Een normaalkracht geeft een normaalspanning als hij op een oppervlak werkt.

De normaalkracht is de tegenhanger van het gewicht, zoals de derde wet van Newton uitlegt. Als een voorwerp een zwaartekracht uitoefent op een ondergrond: het gewicht, dan zal deze ondergrond dezelfde hoeveelheid kracht op het voorwerp uitvoeren, de normaalkracht.