Paul van Tongeren (vredeswerker)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Paul van Tongeren (polemoloog))
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Paul van Tongeren
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemene informatie
Volledige naam Paul van Tongeren
Geboren Heemstede, 21 april 1942
Nationaliteit Nederlands
Beroep Vredeswerker, auteur
Bekend van GPPAC, ECCP, Biografie Jacoba van Tongeren
Carrière
2012-heden Auteur boek over Jacoba van Tongeren
2003-2010 Secretaris-generaal van GPPAC
1997-2003 Stichter en directeur van ECCP
1974-1997 Bureau Buitenland (Uva);

Beleidsmedewerker van NCO

Paul van Tongeren (Heemstede, 21 april 1942) was in zijn werkzame leven actief op het gebied van vredesopbouw en conflictpreventie. Zijn vader was de Nederlandse uitvinder en verzetsman Hermannus van Tongeren jr. Van Tongeren is de auteur van de biografie van verzetsstrijdster Jacoba van Tongeren die in 2015 verscheen.

Studententijd[bewerken | brontekst bewerken]

Paul van Tongeren studeerde politieke wetenschappen en rechten aan de Universiteit van Amsterdam. Hij was student-lid van een universitaire commissie die zich over de vraag boog of er een Bureau Buitenland aan de universiteit moest komen. Daarop kregen hij en een collega de opdracht om dit bureau aan de Universiteit van Amsterdam op te richten. Tegelijkertijd was hij medeoprichter en secretaris van de landelijke Rietsuikeraktie (1968). Hij was namens de Rietsuikeraktie nauw betrokken bij de oprichting van de Vereniging van Wereldwinkels.[1]

Carrière[bewerken | brontekst bewerken]

Van 1970-1974 was van Tongeren medeoprichter en mededirecteur van Bureau Buitenland van de Universiteit van Amsterdam.

In 1974 ging hij werken bij de Nationale Commissie voor Ontwikkelingsstrategie (NCO, of 'Commissie Claus'). Vanuit de NCO heeft hij met name gestimuleerd dat gemeenten actief werden op het vlak van ontwikkelingssamenwerking.

In de negentiger jaren verschoof zijn aandacht naar de oorlog en vredesproblematiek. In 1997 richtte hij het European Centre for Conflict Prevention (ECCP) op, gevestigd in Utrecht, waarvan hij directeur werd.[2] Het ECCP wilde meer aandacht voor de preventie van (gewelddadige) conflicten, in met name burgeroorlogen. Het gaf daar een tiental boeken over uit, stimuleerde een Bijzondere Leerstoel over conflictpreventie aan de Universiteit Utrecht, en richtte het Europees Platform voor Conflict Preventie op.

In 2001 bracht toenmalig secretaris-generaal Kofi Annan van de Verenigde Naties een notitie uit over conflictpreventie. Naar aanleiding van een voorstel uit die notitie kreeg van Tongeren een uitnodiging om een internationale conferentie bij de Verenigde Naties in New York te houden over de invloed van de burgermaatschappij (civil society) op vredesopbouw (2005). Van Tongeren vond 15 regio's bereid een voorbereidingsconferentie te houden; het Global Partnership for the Prevention of Armed Conflict (GPPAC) werd daarvoor opgericht. Van Tongeren werd secretaris-generaal van GPPAC, tot 2010.

Na 2010 richtte hij zich vooral op het schrijven over Local Peace Committees en Infrastructure for Peace.

Auteur biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Nadat van Tongeren zich jarenlang op de internationale vrede had gericht, is hij zijn eigen familiegeschiedenis gaan onderzoeken. In 2013 vond hij in de archieven van het NIOD een verwijzing naar documenten van zijn tante Jacoba van Tongeren en haar werk als verzetsstrijdster.[3] In de archieven van de Vrijmetselaars lagen de 'Herinneringen', haar originele memoires.[4] Op advies van NIOD-directrice Marjan Schwegman, die het materiaal als zeer relevant beoordeelde, heeft hij een boek over Jacoba van Tongeren en haar verzetsgroep geschreven, in samenwerking met Trudy Admiraal.[5] Het boek kwam in 2015 uit en leidde tot veel activiteiten rondom de verzetsstrijdster, die tot dan toe vrijwel onbekend gebleven was. In 50 scholen door heel Nederland werd de voorstelling 'De Bonnenkoningin' gegeven door Karel Baracs, Stadsverteller van Amsterdam, samen met Paul van Tongeren. Mede door van Tongeren's inspanningen werden in Amsterdam een brug naar Jacoba van Tongeren genoemd (in 2016) en een standbeeld voor haar opgericht (in 2020).

Bibliografie[bewerken | brontekst bewerken]

  • Paul van Tongeren, 'Local Peace Committees and how they relate to governments and peace-agreements: Examples from five African countries', in Confronting Peace, geredigeerd door Chris Mitchell (VS), (in voorbereiding)
  • Paul van Tongeren en Trudy Admiraal (2015), Jacoba van Tongeren en de onbekende verzetshelden van Groep 2000 (1940–1945), Uitgeverij: Aspekt B.V., ISBN 9789461534835.
  • Paul van Tongeren (2013), 'Potential cornerstone of infrastructures for peace? How local peace committees can make a difference', in Peacebuilding Journal, Vol. 1, No 1, 1-31, Uitgeverij Routledge/Taylor & Francis
  • Paul van Tongeren (2013), 'Creating Infrastructures for Peace-Experiences at Three Continents' in Pensamiento Propio 36-37, p. 91- 128; Uitgever www.cries.org.
  • Paul van Tongeren; Malin Brenk; Marte Hellema; Juliette Verhoeven, redactie (2005), People Building Peace II: Successful Stories Of Civil Society, Project of the European Centre for Conflict Prevention, ISBN 9781588263834.
  • Anneke Galama; Paul van Tongeren (2003), Towards Better Peacebuilding Practice: On Lessons Learned, Evaluation Practices and Aid & Conflict, Publisher: International Books, ISBN 9789057270437.
  • Paul van Tongeren, Hans van de Veen, Juliette Verhoeven, eds (2002), Searching for Peace in Europe and Eurasia: An Overview of Conflict Prevention and Peacebuilding Activities, Lynne Rienner Publishers, ISBN 9781588260796.
  • Monique Mekenkamp, Paul Van Tongeren, Hans Van De Veen, eds (2002), Searching for Peace in Central and South Asia: An Overview of Conflict Prevention and Peacebuilding Activities, Lynne Rienner Publisher, ISBN 9781588260727
  • Paul van Tongeren, ed (1999), Searching For Peace In Africa: An Overview of Conflict Prevention and Management Activities, European Platform for Conflict Prevention and Transformation, Utrecht, ISBN 9789057270338

Externe Links[bewerken | brontekst bewerken]