Peter Carington

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Peter Carington, 1984
Peter Carington, baron Carrington, 2006

Peter Alexander Rupert Carington, 6th Baron Carrington (Londen, 6 juni 1919 - aldaar, 9 juli 2018) was een Brits politicus voor de Conservative Party. Merkwaardigerwijs wordt zijn familienaam (die overigens tot 1839 Smith luidde) anders gespeld dan zijn adellijke: het is Peter Carington, maar Baron Carrington.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Carington kapitein, tijdelijk fungerend als majoor, in de Grenadier Guards. Hij maakte onder andere de Slag om Nijmegen mee. Vertraagd door de oorlog kon hij pas in 1945 zijn plaats innemen in het Hogerhuis, waarop hij toen al vijf jaar recht had. Hij had van 1951 tot 1956 de functie van 'Parliamentary secretary' (te beschouwen als assistent-minister) in de naoorlogse kabinetten van Winston Churchill en Anthony Eden. Daarna was hij drie jaar 'High Commissioner of the United Kingdom to Australia'.

Na zijn terugkeer in 1959 had hij diverse hoge functies in de kabinetten van Harold MacMillan en Alec Douglas-Home. In de jaren 1964-1970 was de Hogerhuisfractie van de Conservative Party onder zijn leiding in de oppositie. Daarna was hij van 1970 tot 1974 minister van defensie onder Edward Heath en van 1979 tot 1982 minister van buitenlandse zaken onder Margaret Thatcher. Hij trad af omdat hij de volle verantwoordelijkheid aanvaardde voor het feit dat niemand in zijn organisatie de Falklandoorlog had zien aankomen. Sindsdien wordt deze houding, waarbij iemand de consequentie trekt uit verkeerd gelopen dingen waarover hij formeel de leiding heeft maar waaraan hij persoonlijk niets kon doen, in Nederland als "carringtondoctrine" aan politici ten voorbeeld gesteld.

Nadien was hij van 1984 tot 1988 de zesde secretaris-generaal van de NAVO.

Onderscheidingen[bewerken]